"Er is Jellema voor de voeten geworpen dat hij niet verder zou kijken dan de heg om zijn tuin, dat zijn poëzie zoiets zou zijn als het snoeien van buxusboompjes en het aanharken van het pad naar zijn pastorie: een kleine wereld waarin de volheid van het leven node wordt gemist. Die beschuldiging snijdt geen hout. Het tegendeel lijkt me eerder het geval. De mystici wisten al dat het onzegbare alleen gesuggereerd kan worden door beelden die ze in hun nabije omgeving waarnamen."

Het is een schitterende verdediging van het lokale. Het weten van de mystici als wapen tegen die voortdurende drang om de straat op te gaan, de wereld in, New York, Singapore, Minsk, de maan; het weten van de mystici als wapen tegen al dat gezwatel over Europa, tegen de kippendrift van economen en politici; het weten van de mystici als wapen tegen de minachting voor de eigen cultuur, tegen dat onvermogen om iets anders te zien dan tulpen en oliebollen.

Een verdediging van de eigen tuin. De eigen tuin, dat is daar waar je bent. Zo ver het oog reikt.
- Maarten van Buuren in De Groene Amsterdammer

---

Paradijsje

De stilte stond onder de bomen te grazen,
hoorbaar als een verzadigde zomerkoe;
niet omdat er van alles overvloed was,
maar het verlangen, spelensmoe, was ingeslapen
in het gras, blauw en geel, bloemen
o bloemen zoveel, dat jij je hand uitstrekte
en ik je vingers kuste, omdat ik voelde
dat jij dit gemaakt moest hebben.

Totdat de wind, als een waarschuwende gouvernante,
haar keel schraapte, en de bel in de bomen
luidde dat het voorbij was.