Er bestaat al heel lang bij de mens een grote belangstelling voor de vissen. We kunnen daarbij denken aan de zeer materiële benadering, die al in prehistorische tijd voor deze dieren bestond: ze waren immers een uitstekend eiwitvoedsel. En dat zijn ze tot op de huidige dag gebleven. Daardoor is het begrijpelijk, dat deze dieren ook - of zelfs juist - tegenwoordig met grote energie bestudeerd worden. Het is immers algemeen bekend, dat in tal van onder-ontwikkelde gebieden voedselgebrek - soms tot op, of zelfs over de rand van de ondervoeding - bestaat. Ongetwijfeld zien we daarbij gebrek optreden in de zin van een tekort aan verbrandingswaarde van het dagelijkse voedsel, van een kwantitatief tekort. Maar ook als we niet direct van een dergelijk tekort kunnen spreken, bestaat er toch dikwijls een ander tekort: een kwalitatief tekort, waarbij de voeding dus niet geheel volwaardig is. Er ontbreken bepaalde, volstrekt noodzakelijke stoffen aan. Een een van de ernstigste gebreken is dan het tekort aan eiwitten.
Het blijkt dat in een aantal gevallen de visvangst hiervoor een uitkomst kan zijn. Toch is hiermede het vraagstuk niet op eenvoudige wijze opgelost - want de vis is een dier, dat uitgeroeid kan worden als het te sterk gejaagd wordt. Het wordt daarom nodig eens nauwkeurig te onderzoeken hoe deze dieren leven, hoe ze aan hun omgeving aangepast zijn, hoe ze zich weten te beschermen tegen hun vijanden, hoe ze hun nakomelingen weten te beveiligen of hoe die nakomelingen alle gevaren overleven, door de macht van hun aantal: er zijn vissen, die in één paaitijd honderdduizenden eieren leggen.