De personages in de verhalen van Hermine Landvreugd worden gedreven door een verlangen Ze zijn op zoek naar iets wat hen raakt, waar ze iets bij kunnen voelen, zonder dat er sprake is van doelbewust handelen In 'Margaretha bleef het langst liggen' vraagt een jonge vrouw die het gezelschap van een nazi skin zoekt zich heel even af watze toch bij hem doet, maar ze grijpt niet in als hij een klein jongetje kaalscheert. De veertienjarige. Marc Riteco voelt zich aangetrokken tot de Poolse vrouw die bij hem op het eiland is komen wonen, en van wie wordt gezegd dat ze een hoer is. Verwarring over zijn eigen emoties veroorzaakt dat de schuchter begonnen vriendschap eindigt in verraad. De twee verhalen in Margaretha bleef het langst liggen hebben nauwelijks een plot. Het zijn flarden uit levens, momentopnamen van vrij extreme situaties. Hermine Landvreugd slaagt er met haar precieze, directe stijl in de lezer zeer nauw bij het verhaal te betrekken.Over Het zilveren theeëi:'Haar onderkoelde achteloos registrerende schrijfstijl werkt heel effectief en zorgt ervoor dat je een wereld in wordt gezogen waarin mensen ten prooi zijn aan een onmetelijke afstomping.' Joost Zwagerman'De personages zijn, in al hun dolgedraaide perversie, aardig. Ze hebben iets ontroerends. Ze dragen wel degelijk een mooi verlangen met zich mee. Dat laatste wordt nergens door de schrijfster uitgemeten. Het staat tussen de regels, stil en onontkoombaar: de kracht van het korte verhaal.' Doeschka Meijsing