recepten opgeschreven door Nederlands(-Indisch)e vrouwen. De redden hiervoor was honger. In de loop van de Japanse bezetting kwam honger zowel binnen als buiten de Japanse kampen voor. Het verzamelen van recepten was een fenomeen, een rage en een obsessie tegelijkertijd. Waarom dacht men over eten en schreef men de heerlijkste recepten van elkaar over, terwijl er bijna niets te eten was. En waarom schreven Nederlandse vrouwen in Indië, die vaak zelf niet eens konden koken, recepten tot in de kleinste details van elkaar over? In De smaak van verlangen lichten wij een tipje van de sluier op: we laten zien welke recepten er waren en welke verhalen bij deze recepten horen. Daarnaast willen we u de gerechten laten proeven: van een geïmproviseerd en karig oorlogsmaal als tapiocapap met goela djawa tot een luxe hoofdgerecht als oesters met champagne; van een Indisch tussendoortje als smeerpropjes tot een hemelse chocoladetaart. "Wat mij betreft een parel in de geschiedschrijving. Tot tranen geroerd was ik door deze typisch vrouwelijke manier van overleven, gebaseerd op het idee dat de gedachte aan heling al helend is. Dat de gedachte aan schoonheid al tot schoonbeid leidt. Nu, zestig jaar later, ligt het bewijs voor ons." Ernst Jansz, musicus/schrijver "Mam, ik heb zo'n honger", zeurde ik in het kamp. "Ga maar op bed liggen, jochie. Dan gaat het vanzelf over." Ik was zes jaar, op bed moeten liggen was het ergste wat je als kind kon gebeuren. Mijn moeder spaarde in het kamp voedsel uit haar eigen mond voor mij. De fantasiemaaltijden hield ze voor zichzelf. Gelukkig worden de kamprecepten nu gepubliceerd en kan ik eindelijk mee-eten. In gedachten heb ik het servet al omgeknoopt." Hans Vervoort, schrijver "Duidelijke recepten, met weinig franje, maar juist daarom zo puur en ook nu nog het genieten waard. Gerechten die ons verbinden met de mensen die in Indië gevangen zaten. Kook, proef, geniet en droom..." Charlotte Borggreve, voormalig directeur Kinderkookkafé Amsterdam "Mijn vader heeft als kind in Nederlands-Indië in het kamp in Ambarawa gezeten. Ik weet uit zijn verhalen hoe honger voelt en boe beroerd het eten daar was. Hoe sterk moesten de vrouwen wel niet zijn, die kracht verzamelden uit bet uitwisselen van recepten. Wat kan beter de verbeelding van lekker eten bij je oproepen dan zo'n mooi kookboek vol droomrecepten.?"