Sinds de invoering van de Kwaliteitswet zorginstellingen (1996) en de Wet BIG(1995) is veel veranderd in het denken over kwaliteit, de verantwoordelijkheiddaarvoor en de eisen die aan het functioneren van de betrokkenen kunnen wordengesteld. Dit komt deels tot uitdrukking via de nieuwe Wkkgz, ter vervangingvan de Kwaliteitswet en enkele bepalingen van de Wet BIG. De Wkkgz legtde (eind)verantwoordelijkheid voor het leveren van goede zorg primair bij dezorgaanbieder. wat minder duidelijk naar voren komt is dat ook de raad vantoezicht als interne toezichthouder in grote mate (mede)verantwoordelijkheiddraagt voor de kwaliteit van zorg. Of te wel, naast de individuele zorgprofessionalen de samenwerkingsverbanden van zorgprofessionals, dragen bestuurdersen interne toezichthouders verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van degeleverde zorg. Dit roept de vraag op welke eisen kunnen worden gesteld aanhet functioneren van de betrokken partijen opdat zij ieder voor zich en gezamenlijkhet leveren van goede zorg kunnen waarborgen. Voor het bestuur vande Vereniging voor Gezondheidsrecht was dit aanleiding het thema functionerenen disfunctioneren te agenderen voor de jaarvergadering van 2016.In deel 1 gaan Lombarts en De Die in op het functioneren van zorgprofessionalsen op mogelijkheden om disfunctioneren te helpen voorkomen.Aansluitend analyseert Van Eyck van Heslinga verschillende aspecten diesamenhangen met het functioneren en disfunctioneren van bestuurders in dezorg. Tot slot laat Hammerstein in deel 3 van dit preadvies zijn licht schijnenover het functioneren en disfunctioneren van raden van toezicht, uitgaandevan de normen van good governance en checks and balances.