„Stad aan de Maas" met als model als ik mij niet vergis, het oude Grave, is het verhaal van een kleine stad, waar alles uitermate kleinsteeds toegaat, zelfs de hevige gebeurtenissen. Aan het einde van het boek komt een brug over de Maas nieuw leven aan het oude toevoegen en dan kennen wij vele bewoners, eigenlijk maar oppervlakkig, want de verteller heeft uit geen zijner personen een karakter gecreëerd en laat hen even gemakkelijk uit onze belangstelling verdwijnen als het water van de Maas.
Er is een expediteursfamilie, waarin de vader op geheimzinnige wijze de dood vindt; er is een „ingetrouwde" manufacturier, die zijn Duitse zangtalent aan het stadje leent en zijn vrouw bedriegt; er is een muzikale bankdirecteur, die de echtscheiding steeds zwaar laat wegen; er is een gefortuneerd zakenpaar, dat doodvalt op een dubbeltje; er zijn schilderachtiger armen, een arm gezin met een achtergebleven meisje, dat door een geval van inteelt wordt getroffen; een begrafenisondernemer, die zich verhangt als zijn paarden hebben afgedaan; een stroper en rover in een invalidenwagentje, die zijn familie de dampen aandoet; een bejaarde Zouaaf. De stadsdokter vormt een soort verbinding tussen de figuren, maar veel meer dan dat hij een brave man is, die zijn beroep als een roeping opvat, komt men eigenlijk niet over hem aan de weet.
Veel aandacht is besteed aan de sfeer van het stadje en het omringende landschap, te veel aan feestelijkheden, begrafenissen, het te water laten van eendjes in het stadsgracht je. Zelfs de volledige tekst van een rouwbrief wordt ons niet onthouden en wat de kindertjes bij bepaalde feestelijke gelegenheden zingen en steeds maar weer speelt het blindenorkest of is er een muziekuitvoering. Het is bijna tragisch, maar juist in deze tijd, die kernachtigheid eist, is de vroeger vaak zo kernachtige Antoon Coolen niet kernachtig meer en men is verbijsterd, dat hij in een periode, waarin film en televisie niet alleen bepalend zijn voor: het tempo, waarin wij leven, maar ook vaak voor onze kennis en inzicht, een uitvoerige, gedetailleerde beschrijving geeft van de feestelijke opening van een brug, waar zelfs de meest provinciale krant voor zou terugschrikken in het besef, dat tv en filmjournaal het in het tijdsbestek van seconden beter kunnen. Soms raakt men in de op zichzelf uitstekende verteltrant van Coolen gevangen; het meest, wanneer hij de bespiegelende glimlach laat varen voor een directe benadering van menselijke figuren of ons met woorden een aquarel van het Maas-landschap voor ogen zet, gestoffeerd met een enkele figuur. Maar de rake, krachtige verteller van vroeger, die ons doet medebeleven in wat hij heeft meegeleefd, ontmoet men niet meer. Die is voorbijgegaan en dat stemt weemoedig. (Jan Spierdijk / Telegraaf)