Een kloek naslagwerk waarin alles over het maken van boeken bij elkaar is gebracht. En Van Krimpen beperkte zich niet tot technische uiteenzettingen maar hanteerde ook allerlei normen waar de boekenmaker zich aan te houden had: sommige typografische oplossingen waren mooi of niet mooi, toegestaan of niet toegestaan. Ook de aloude vraag of de vormgever in de eerste plaats een dienende of een artistieke rol heeft, kwam uitgebreid aan de orde. Voor mij waren het in mijn beginjaren in het boekenvak nieuwe en belangrijke kwesties.

De eerste druk van het boek, uit 1966, werd meteen gezien als een standaardwerk voor vormgevers en alle anderen die bij het maken van ‘boeken van hoge kwaliteit’ betrokken waren: uitgevers, redacteuren, zetters en binders. Deze editie stond nog helemaal in de traditie van het zetten en drukken met lood. Twintig jaar later, als de tweede druk verschijnt, heeft er een technologische revolutie plaatsgevonden.

Van Krimpen realiseert zich dat hij midden in dit moderniseringsproces zit en wil met het boek enerzijds de verworvenheden van de traditionele technieken overdragen aan de computergeneratie. Het beste voorbeeld daarvan is het hoofdstuk ‘Parade van boekletters’ waarin hij zo’n 55 klassieke loden boekletters laat zien en behandelt; de pagina’s van deze ‘parade’ zijn zelfs in lood gedrukt. Zo stelt hij de kwaliteit van deze letters ten voorbeeld aan de moderne techniek die op dat moment nog verre van volmaakt is. Anderzijds kijkt hij naar de toekomst en gaat de discussie aan over ‘het einde van het boek’.