Tragisch wonen bestaat merendeels uit komisch bedoelde dialogen tussen niet mis te verstane typetjes: „ 'Dag mam,' hoorde hij haar zeggen. 'Wat zeg je me nou? Nee! Ja! Ik óók. Waar ging de jouwe heen? Richting Eindhoven? Bij mij ging ie naar Wiltz! Maar het was een satelliet, hoor mam! Zonde hè? Wat zeg je nou? Kan jou dat helemaal niets schelen? Hoe kan dat nou? Het idee, zeg je, het gaat jou om het idee. Jóuw idee? O, jouw gevoel bij dat idee. Zeg, je wordt toch niet kinds, hè mam?'" Zo voert men tussen de schuifdeuren een telefoongesprek, dat weet een kind. Uitgevoerd door een begenadigd kleinkunstenaar kunnen dit soort teksten aan een welwillend publiek hier en daar een glimlach ontlokken, maar de lezer die er bladzijdenlang de stemmetjes bij moet denken wordt doodmoe. Bovendien is Marijke Höwelers repertoire wat aan de obligate kant. Een kapper met aids, vegetarische veertigers met relatieproblemen op een rebirthing-congres, een bom-vierling 'van de dokter' met talloze diepvriesbroertjes en -zusjes, een terminale patiënt die siddert voor onvrijwillige euthanasie, een gezin met stralingsziekte, een moeder die fout was in de oorlog én een psycholoog die ongewenst intiem doet met zijn cliënte, dat lijkt een tikkeltje overdone. Maar het is niet de onderwerpkeuze waardoor Marijke Höweler zo onder de maat blijft van humoristen als Campert, Van Kooten of Annie M.G. Schmidt. Hoewel haar grappen nooit 'hard' zijn, is zij liefdeloos; haar humor is altijd die van de lachende derde. Höwelers vette knipoog lijkt op die van de grappenmaker in de tram, op zoek naar medestanders in zijn gezonde volksgevoel. Er is in dit werk geen spoor van zelfspot, deernis of mededogen; er is geen enkele aanwijzing dat 'wij' soms wel eens zelf bij de opgevoerde verzameling sukkels en kneuzen horen. Om onbestaanbare mensen is het moeilijk lachen op den duur. (NRC Handelsblad)