Zorgen doet iedereen wel eens in zijn leven. Wie zorgt er niet eens voor een baby, een zieke, een hulpbehoevend iemand, een bejaarde, ... Sommige mensen maken van zorgverlening hun beroep. Ze zijn er vaardig in, met andere woorden: ze weten precies welke handelingen nodig zijn, hebben kennis van zaken, ... Om dit aspect te beklemtonen gebruikt de auteur de term 'zorgdrager(s)' voor al deze professionele zorgverleners in de zieken-, ouderen- en gehandicaptenzorg. Het is immers niet nodig de verschillen tussen deze diverse categorieën 'zorgdragers' in de verschillende soorten instellingen te benadrukken. Belangrijker is het de vergelijkbare punten in kaart te brengen en aan zorgdragers duidelijk te maken dat ze een pak méér te bieden hebben dan wat ze op het eerste gezicht doen. Tachtig procent van de aandacht gaat naar het stellen van de juiste technische handelingen, terwijl het grootste deel van hun capaciteiten op een heel ander vlak liggen. En het zijn juist déze laatste capaciteiten waar zieke en andere hulpbehoevende mensen nood aan hebben. Hoog tijd dus om eens goed na te denken wat de juiste mogelijkheden zijn van deze beroepsgroepen. Veel zorgdragers die gemotiveerd en bezield waren, moeten stoppen omdat ze opgebrand of gedemotiveerd raken. Waarom moet het zover komen? Omdat ze al te vaak monddood worden gemaakt, herleid worden tot werkbijen die vooral ijverig moeten zijn maar niet te veel mogen zoemen. Met dit boek wil de auteur bereiken dat deze zorgdragers de essentie van hun beroep terugvinden. Dat ze náást artsen en patiënten de waardevolle derde gesprekspartner zouden zijn die, in het belang van de andere partijen, kunnen meespreken. Vanuit een eigen invalshoek. Vanuit hun specifieke beroepskennis.