Timmer is niet alleen een monument in dranklustig opzicht. In de Rotterdamse monumentenatlas uitgave 1992 wordt het adres Oude Binnenweg 120 aangemerkt als Overige Monumenten. Gebouwd in 1870, vanaf 1875 een tapperij. Helaas zijn veel gegevens over dit pand bij de brand in 1940 verloren gegaan.

Café Timmer had in de vorige eeuw nog niet zijn huidige vorm, hetgeen afgeleid kan worden uit de vergunning die Ida Mortier in 1181 kreeg en waar de lokaliteit omschreven werd als geheel beneden huis.

In 1910 werd het straatnummer van het café gewijzigd van nr. 108 naar het huidige 120. Omstreeks 1917 kreeg Timmer waarschijnlijk zijn "definitieve vorm". Sinds 1914 vermeldde het register van drankvergunningen de aard van de lokaliteit als geheel benedenhuis in beneden hoeklokaal en hoeklokaal op eerste verdieping. Vergunninghoudster mevrouw Ida Mortier.

Al bestaat de lokaliteit van Café Timmer meer dan een eeuw, de faam van het café als brandpunt van 'de' spraakmakende Rotterdamse gemeente is van recenter datum. In het naoorlogse Rotterdam speelt Café Timmer aanvankelijk een zeer bescheiden rol. Timmer zelf, van 1930 tot begin 1970 achter de tap onderkende drie soorten publiek - steuntrekkers, Drees -mensen en oud-zeelieden. Het was een gewoon volkscafé alleen bier, jenever en vieux. Vrouwen kwamen bij Timmer de zaak niet in. Hij stuurde ze weg en zei: "Ga maar Visser naar de overkant. "

Door een foutje in de bedrijfsvoering van het verderop gelegen café Melief Bender , waar de toenmalige eigenaar de zaak wilde moderniseren zochten de journalisten naar een andere stek. Ze hielden het voortaan op de Schouw in de Witte de Withstraat en Café Timmer. In die zaken was de goede oude tijd nog steeds voelbaar.

Het toenemend aantal journalisten stemde Ger Timmer aanvankelijk niet vrolijk. Hij wilde journalist Henk Donia nog wel tolereren - naar eigen zeggen- maar andere baarddragers werd de deur gewezen. De verandering van publiek bleek echter niet te stuiten.

In 1988 deed Aad Maaskant zijn intrede achter de bar. Na meer dan dertien jaar in een restaurant gewerkt te hebben, veloor hij in 1988 zijn baan. Een zwager, die bevriend was met Nel en Marten maakte hem attent op een vacature aan de Oude Binnenweg. Na een kort gesprekje werd hij aangenomen. Het was wel even wennen aan de entourage, vooral het ontbreken van de muziek, maar met de gasten waren er weinig problemen. Timmer heeft een heel fijn publiek. Je loopt nooit te puffen omdat je bang bent dat er wat gebeurt zoals in andere cafés.

In het jaar 2000 verkocht Nel de zaak aan Frans Engelenhage . Vier en een half jaar lang was de zaak een beetje stuurloos. In 2005 sloot 'Timmer' zelfs even zijn deuren.

Gelukkig maar kort, want Bertus Vermeulen, al in bezit van een ander beroemde antiek horeca-etablissement Café Vermeulen aan de Nieuwe Binnenweg nam Café Timmer over en is van plan de oude glorie van 'Timmer' weer te herstellen.