Het was het groene overhemd.

Charlie Parker had het onstuimige karakter, Thelonious Monk de eigenaardigheden van een beatnik en Charlie Mingus de opstandige geest. Maar alleen Miles Davis had het groene overhemd. Hij stond ermee op de hoes van Milestones, een van de albums uit de late jaren '50 die hem veranderden van een begaafd bebop-muzikant in een figuur met goddelijke macht. Dat overhemd, het groene overhemd met de perfecte traditionele kraag, symboliseerde de verfijnde smaak van de elegante buitenstaander en was net zozeer een embleem als Davis' onstilbare verlangen om the coolest man on earth te worden. Dat hij hierin ten volle geslaagd was, werd pijnlijk duidelijk toen hij in september 1991 op 65-jarige leef tijd overleed. Voor veel mensen in de jazzwereld, zowel de grote muzikanten als de anonieme fans, leek dit de dag dat de muziek doodging. Na Armstrong, Elling ton, Parker en Coltrane overleefd te hebben, leek de creatieve vaart van de meest vitale muzikale taal van deze eeuw plotseling tot stilstand gekomen bij het overlijden van één man.
Jazzliefhebbers over de hele wereld hadden Davis gevolgd van zijn Ivy League-pakken naar zijde en fluweel, van zijn hoffelijke distinctie in 'My Funny Valentine' naar de wilde funk van zijn electronische bands.
Ze waren er zo aan gewend geraakt om te vertrouwen op zijn gevoel voor leiding, dat ze na zijn dood niet meer wisten waar ze heen moesten. Want Miles Davis speelde geen jazz, hij was de jazz.

MILES DAVIS DE MAN MET HET GROENE OVERHEMD vertelt het verhaal van een muzikant die het jazz-idioom ongeveer op dezelfde ma- nier veranderde als Pablo Picasso het schilderen en Mohammed Ali het boksen. Het is het rijk geïllustreerde verhaal van een onvergelijkelijk invloedrijke artiest, met prachtige foto's uit de vele fasen van zijn unieke carrière.
Richard Williams was onder meer hoofdredacteur van gezaghebbende muziekbladen als Time Out en Melody Maker. Bovendien was hij bijna twintig jaar lang de voornaamste rock- en jazzcriticus van The Times.