Als er één onderwerp in deze tijd actueel is, dan is dat de 'zorg' wel: lange wachttijden, personeelstekort, slechte arbeidsvoorwaarden, vergrijzing enzovoort. De zorg is altijd een punt van zorg geweest. In 'Het zal me een zorg zijn' blikken 14 auteurs terug op de 'zorg' in de Betuwe.

De veranderingen van het 'Kruiswerk' bijvoorbeeld zijn enorm geweest. In het begin van de 20e eeuw stierven vele zuigelingen, door gebrek aan hygiëne en door ondeskundigheid. De wijkverpleegster moest de afkeer van water, wassen en frisse lucht bij de mensen zien te overwinnen. Vertellen, dat de vaatdoek er met was om kopjes schoon te maken en er vieze kindersnoetjes mee af te vegen.

Na de Tweede Wereldoorlog verbeterde veel in het kruiswerk. 'Er kwam wel een scheiding in de zorg van zieken, gehandicapten en de jeugd. Ik vind dat jammer, want als allrounder werkte je in de wijk en kende je zowat iedereen. En iedereen kende mij en ... mijn auto. Iemand die mij nodig had, reed een rondje door het dorp en had me snel gevonden' aldus Diny Holsbrink uit Oosterhout.

In deze tweede Terugblik' komen de geschiedenis van het gasthuisfonds in Asperen aan bod, de armenzorg in de Neder-Betuwe en in Valburg en welke rol de diaconieën speelden. Hoe de Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid het onderwijs en de ouderenzorg te Lent aanpakten. De Heldringstichtingen in Zetten hadden hun zorg. Maar ook de gevolgen van de dijk-doorbraken in 1784 waren onderwerp van grote zorg. In Maurik staat de geschiedenis van de huisartsenpraktijk centraal en in Elst het katholieke parochiecentrum. En wat denkt u van het 'Keujesfonds' in Ochten, dat steun bood aan boeren die hun varkens door zieke verloren hadden.

Kortom, in een veelkleurig palet, gespreid in tijd en over de hele Betuwe krijgt de zorg de plaats die het verdient: 'Het zal me een zorg zijn.