Prof.dr. Gerardus van der Leeuw ('s-Gravenhage, 19.03.1890 - Utrecht, 18.11.1950). Na Gemeentepredikant in 's-Heerenberg (1916-1918) werd hij tot hoogleraar benoemd aan de Rijks Universiteit Groningen (1918-1950). Als wetenschapper was Van der Leeuw in vele disciplines thuis; ook en zeker mag genoemd worden het theologische vak 'de Liturgie' (zijn naam is dan ook verbonden aan de 'Van der Leeuw Stichting').

Een citaat uit dit boek.
'INLEIDING
Bedriegen de tekenen niet, dan komt er, zowel onder kerksche als onder niet-kerksche menschen behoefte om de dingen van het geloof niet louter van den stichtelijke kant te benaderen, maar om den rijken dogmatischen schat der Kerk weer te ontdekken en er zich zo mogelijk mee te verrijken. Het is zeker niet overdreven te zeggen, dat dogmatische belangstelling de laatste vijftig jaar bij velen, waaronder niet weinige goed-orthodoxen,
nagenoeg ontbroken heeft. Men achtte dit alles "theorie" en trok zich gaarne terug op "liefde tot Jezus" of "vrije vroomheid". Het schijnt anders te worden. En ik acht dat een grote winst. Vooreerst omdat de theologie niet leven kan, wanneer zij niet gedragen wordt door een krachtig theologisch leven der ganse Kerk. Maar vooral, omdat de dingen van het geloof niet kunnen worden bewaard en vruchtbaar gemaakt door vrome ontroering en goede wil alleen. Een goed christen zal altijd - op hoe eenvoudige wijze - een goed theoloog zijn.
In deze 'dogmatische brieven' heb ik getracht de bijna afgebroken dogmatischen draad weer iets vaster te knopen. Ik koos de briefvorm, om volkomen vrij te zijn in uitdrukkingswijze en zo persoonlijk mogelijk.
Wij moeten immers bijna weer van voren af aan beginnen. Wij kunnen niet veel meer vooronderstellen.
Midden in de subjectiviteit, de modemeningen, de bonte overtuigingen, de luid verkondigde en de stil verborgen levensgevoelens van onze tijd moeten wij de lijnen van het grote gebouw der christelijke Belijdenis weer ontdekken. (...)'.
Daarom beginnen wij met de Apostolische Geloofsbelijdenis. En wij eindigen met die van Nicea, dat andere Credo, dat tevens een hymne is. En opdat niet alleen het gehele boek, maar ook de elke brief naast de weg van ons tot de Kerk dien van de Kerk tot ons zou tonen, plaatsen wij tusschen de Brieven telkens een lied der Kerk. Zoo verklinkt ons subjectief geluid weer in de machtigen zang van Christus' Gemeente; zo begint ons gebrekkig en vaak maar al te profaan discours telkens weer in het gebed van zijn Kerk.
Men vindt onder deze liederen stukken uit alle tijden en alle gestalten der Kerk; men vindt er Oud en Nieuw Testament, de eerste eeuwen en de Middeleeuwen, Roomsch en Hervormd, calvinistisch en lutheraansch en anglicaansch, den Jezuïet en den pietist. Deze liederen mogen ons telkens herinneren aan den Schat der Kerk, ook aan dat gedeelte van haar bezit, dat ons neigen voorkomt of waarover wij niets kunnen zeggen.
Maar zij mogen ons tevens dichter brengen tot de bedoeling van de Brieven en van dit ganse boek:
dat wij met opgeheven hoofde, in fieren ootmoed, in dezen tijd en in onze taal, bewust en klaar belijden mogen het geloof in God, Vader, Zoon en Heiligen Geest.

Trinitatis 1933'.