Het Zeddamse Sint-Oswaldusgilde bestaat al meer dan 350 jaar. Zeker is het al veel ouder, maar het is een tijdje ‘slapend’ geweest. In het Markeboek van Zeddammerbosch, in 1533 vernieuwd, is de oudste bekende vermelding van ‘Sunte Oiswailtz Schutten tot Ziedam’. Waarschijnlijk gaan de gebruiksrechten, die in dit verband worden beschreven, al terug tot diep in de Middeleeuwen. Dat blijkt ook wel uit de oudste reglementen, die nog getuigen van burenrechtsspraak.

In 1954 is besloten het feest van drie eeuwen bestaan te vieren, omdat in jaartal 1654 een zilversmid voor het Gilde een schildje graveerde met de figuur van de patroonheilige. Het was een goede keuze, want de aanleiding daartoe vormde de herleving, de nieuwe start die het gilde rond 1654 maakte. En dat nieuwe begin was een uiting van de sterke wil om het Gilde, dat door de verwikkelingen in reformatie en de verarming door de Tachtigjarige Oorlog op een laag pitje was geraakt, voort te zetten. Een wil die altijd de drijfveer vormde en nog vormt van de Zeddammers om o zo zuinig te zijn op hun eeuwenoude Gilde.

Het ‘Gild’ is door de eeuwen veel meer geweest dan een onderling belangengroepje; het groeide uit tot een organisatie van, voor en door heel Zeddam.

Zeddam, ooit een zelfstandige gemeente, heeft in het Gilde dus eigenlijk een voortzetting van het de vroegere lokale bestuursorganen.