Meer dan ooit zijn we ons ervan bewust dat we vandaag leven in een wereld vol van bizarre en schrijnende tegenstellingen. Wereldwijd gezien mag een betrekkelijk klein deel van de mensen deel hebben aan welvaart en rijkdom, terwijl we een grote meerderheid steeds dieper zien wegzakken in de armoedespiraal van ellende en uitzichtloosheid. In dit schrijven wordt het leven van de westerse wereld, waarin alles draait om nog meer rijkdom en welvaart, vergeleken met een steeds sneller gaande sneltrein, en het leven van de grote massa, die daar geen deel aan heeft, met een oude afgedankte en gammele boemeltrein. Als christenen van de westerse wereld zitten we gewild of ongewild in die welvaartstrein (in dit schrijven ook aangeduid met Babeltrein). De vraag is echter op zijn plaats: wat heeft de cultuur van die welvaartstrein met ons als christenen gedaan? Wat verstaan we in deze nog onder de bijbelse begrippen: zonde, kwaad, wereld, wereldgelijkvormigheid, etc. De schrijver is van mening dat we als christenen van de westerse kerk gevangen zijn geraakt in een verstikkend web van syncretisme met de geest van de moderne cultuur.

Moeten we het laten bij deze constatering? Nee beslist niet. God zelf geeft in Zijn woord aan, dat er altijd een weg terug is. Dat is langs de weg van verootmoediging, verbrokenheid, bekering en terugkeer tot God. Ja, in Zijn genade wil God zo ver gaan, dat Hij zelfs ook vandaag nog een Ninevebekering wil schenken aan kerk, land en volk. Geloof en hoop in opwekking en reveil lopen als een rode draad door dit boekje heen. Niet alleen als een toekomstig gebeuren, maar iets wat God juist vandaag in Zijn ontferming nog wil schenken.