Wat ons in dit boek wordt meegedeeld, zijn geen uit een sadistisch brein ontsproten verzinsels, geen visioenen uit een verafgelegen hel, echter uitsluitend gebeurtenissen die zich hebben afgespeeld in een werkelijkheid, die nu, ruim twintig jaar later, nog altijd zijn schaduwen over Duitsland en de wereld werpt.

De schrijfster, correspondente van een van de grote Israëlische dagbladen, spreekt over het lot van kinderen in concentratiekampen bij monde van ooggetuigen in processen, maar ook zij die eenmaal zelf als kinderen in deze kampen leefden, vertellen over dat wat zij meemaakten, over belevenissen die hun onuitwisbare sporen in hun geestelijke ontwikkeling en hun wezen hebben nagelaten. De door Inge Deutschkron gebundelde verklaringen zijn verdeeld in drie hoofdstukken, die ieder als titel een fase uit het menselijk bestaan dragen.

Het eerste, 'Dit was het begin. . .', gaat over de eerste kamptijd, maar tevens over kinderen, die ook in deze hel geboren werden.
Dc titel van het tweede hoofdstuk, '. . . het leven . . moge in dit verband wellicht al te cynisch klinken, maar ook het wachten op de dood was hier een vorm van leven. Het laatste hoofdstuk, '. . . en het einde', bericht ten slotte over de onmenselijke moorden, die hier dagelijks, ook op de meest onschuldigen, in groten getale werden bedreven.

Dit boek, dat in eenvoudige, soms onbeholpen bewoordingen niets anders geeft dan feiten, is juist hierdoor uitgegroeid tot een sober document, dat tot nu toe ontbrak in de reeks literaire werken over dit wellicht meest afgrijselijke aspect van de Tweede Wereldoorlog.
Een aantal gedichten en tekeningen, die kinderen tijdens hun verblijf in de kampen maakten, onderstreept dit op aangrijpende wijze.