Charles Baudelaire , geboren op 9 april 1821 in Parijs en stierf in dezelfde stad op 31 augustus 1867, was een Franse dichter. Dante van een gevallen tijdperk in de woorden van Barbey d'Aurevilly, gekeerd naar het classicisme, gevoed door romantiek, op het kruispunt tussen Parnassus en symboliek, voorzanger van de "moderniteit", hij neemt een aanzienlijke plaats in onder Franse dichters voor een bundel, weliswaar kort met betrekking tot het werk van zijn tijdgenoot Victor Hugo (Baudelaire opende zich tegenover zijn uitgever over zijn vrees dat zijn bundel te veel op een boekje zou lijken), maar waaraan hij zijn hele leven vorm zal hebben gegeven: Les Flowers of Evil. In het hart van de debatten over de functie van de literatuur van zijn tijd, maakt Baudelaire de poëzie los van de moraliteit, verkondigt hij dat deze volledig bedoeld is voor schoonheid en niet voor waarheid. Zoals de titel van zijn bundel suggereert, probeerde hij verbanden te leggen tussen kwaad en schoonheid, vluchtig geluk en het onbereikbare ideaal ( À une Passante ), geweld en wellust ( Une martyre ), maar ook tussen de dichter en zijn lezer (Hypocriet lezer, mijn medemens, mijn broer) en zelfs tussen kunstenaars door de eeuwen heen ( Les ​​Phares )'' . Naast serieuze ( Semper Eadem ) of schandalige ( Delphine en Hippolyte ) gedichten verwoordde hij melancholie ( Moesta en errabunda ), horror (Een aas ) en het verlangen naar elders ( Uitnodiging om te reizen'') door exotisme.