Een ondernemende familie (19de en 20ste eeuw) In 2018 is het precies een eeuw geleden, dat Otto Dicke (1918-1984) in Dordrecht geboren werd. Hij is plaatselijk en landelijk bekend als tekenaar en illustrator en wordt dit jaar herdacht in het kader van de manifestatie Vier Zonen van Dordrecht.
Hij is echter niet de enige Dicke, die in de Dordtse geschiedenis een rol heeft gespeeld. Gedurende de afgelopen twee eeuwen waren familieleden Dicke actief in handel, kerk, politiek, verzet, kunst, architectuur en muziek. Daarmee wordt dit jaarboek boven het niveau van het ‘familieboek’ getild en wordt het een schets van twee eeuwen Dordtse geschiedenis, verteld vanuit het persoonlijk perspectief.
Het begon in 1814 met de vestiging in Dordrecht van de Duitse immigrant Heinrich Adolph Dicke (1788-1869). Zijn levensmotto was: viel verdienen und wenig ausgeben. Binnen enkele generaties bouwden de Dickes aan de Prinsenstraat een bloeiend bedrijf op in tabak, koffie, thee en kruidenierswaren. In het boek wordt ingegaan op de ‘ups and downs’ van de onderneming: het is daarmee ook een gedetailleerde bedrijfsgeschiedenis. Naast het voeren van dit bedrijf, was de familie Dicke ook steeds zeer actief in het maatschappelijk en kerkelijk leven van Dordrecht. Dat laatste uitte zich in allerlei functies binnen diverse protestantse kerkgenootschappen.
In dit verhaal springen de verdiensten van twee leden van de familie eruit: Carel Matthijs Dicke (1884-1956) en diens zoon Otto Dicke (1918-1984). Naast zijn ondernemerschap was Carel gemeenteraadslid vanaf zijn 28ste en wethouder van financiën van 1929 tot 1946. Otto werd in zijn tijd een bekende Nederlander; tekenaar en illustrator van vele boeken. Vader en zoon werden allebei benoemd tot ereburgers van de stad Dordrecht, en dat is uitzonderlijk. Er is evenwel nog een reden om dit verhaal te vertellen. Het waren wraaklustige Duitsers die in januari 1945 het familiepand aan de Bomkade/Prinsenstraat in brand staken, als vergelding voor de bevrijding door het verzet van dochter Lenie Dicke uit de gevangenis aan de Doelstraat. De wraakactie had tot gevolg dat de Dickes alles kwijtraakten. Hun huis werd eerst leeggeroofd en daarna in brand gestoken. Op de plek van het huis is nu een bescheiden parkeerplaats. Nergens staat vermeld wat zich daar heeft afgespeeld.

Ondanks deze tragedie komen we de naam Dicke ook na de oorlog regelmatig tegen in de Dordtse annalen. Allereerst is daar uiteraard tekenaar Otto Dicke. Maar ook in de architectuur speelde de familie een rol: maar liefst vijf broers van Otto waren actief op dit terrein. En dan is daar de steeds binnen de familie aanwezige muzikaliteit. Wethouder Carel Dicke was om de twee weken organist in de Wilhelminakerk aan de Blekersdijk en zijn zoon Otto speelde als autodidact op datzelfde orgel geïmproviseerde stukken. Vier broers Dicke, kleinzoons van Carel, vormden in de jaren 60 The Dickson Brothers.....
Al deze aspecten van de familiegeschiedenis komen in het jaarboek aan bod, in de hoofdstukken: bedrijf, kerk, politiek, WOII, kunst, architectuur en muziek. Dit verhaal is daarmee een ‘kapstok’ voor bepaalde aspecten van de Dordtse geschiedenis van de laatste twee eeuwen: hoe werkten plaatselijke ontwikkelingen uit in het dagelijks bestaan van een familie.