Oorspronkelijke titel: The Mechant from Prato (1957,1963)
Nederlandse vertaling; Koen van Gulik.
De 1e en 2e druk (1985, 1986) verscheen bij Uitgeverij Contact
De uitgave in 2001 is door de vertaler war nodig verbeterd
Met Noten, Bronnen en Bibliografie en een Register

Bevat citaten uit 'De goddelijke komedie' van Dante Alighierie en een tekstfragment uit 'De koopman van Venetië' van Shakespeare

Francesco di Marco Datini (Prato, 1335 - 1410) was een rijke koopman uit Prato, in het noorden van Italië.
Zijn handelshuis had vestigingen in Florence, Pisa, Avignon, Genua, Barcelona, Valencia en op Majorca. Hij handelde in van alles, maar zijn grootste rijkdom haalde hij uit de productie van laken, geweven uit de wol die hij uit Spanje importeerde. Er is veel over zijn leven bekend, omdat door toeval het complete archief van zijn handelshuis bewaard is gebleven. Het is een enorme hoeveelheid aan rekeningboeken, contracten, verzekeringspolissen, afrekeningen en cheques en het archief bevat 150.000 brieven. Voor in zijn rekeningboeken staat zijn motto: In naam van God en de zaken. Datini werd wekelijks per post op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen in handelscentra als Parijs, Brugge en Londen. Hij was vaak onderweg, en schreef dan zelf brieven aan zijn vrouw. Datini was rijk, maar zeker niet de belangrijkste koopman van zijn tijd. Zijn archief laat zien dat er in de 14e eeuw een volwassen internationale handel op gang was gekomen tussen de grote steden. Hij richtte een bank op en hem werd verweten dat hij een woekeraar was. Om met God en naasten 'in het reine te komen' stichtte hij kapellen, financierde hij inrichting en versiering van kerken en legeerde hij aan de armen van Prato een, voor die tijd enorm, vermogen van 70.000 goudguldens. Dat hij opdrachten verstrekte aan Giotto bleek uit het feit dat hij, na de dood van Giotto, bij een opdracht aan Agnolo Gaddi, en aan Niccolò Gerini protesteerde tegen hun hoge honorarium met de opmerking: Als Giotto nog had geleefd, zou hij stellig goedkoper zijn geweest.
(bron: Wikipedia)

Iris Margaret Origo, Marchesa Origo, DBE (1902 – 1988) was an English-born biographer and writer. She lived in Italy and devoted much of her life to improving the Tuscan estate at La Foce, near Montepulciano, which she bought with her husband in the 1920s. During the Second World War, she persistently sheltered refugee children and helped many escaped Allied prisoners of war and partisans, in defiance of Italy's fascist regime and Nazi occupation forces.

Writing career
After the death of her son, Iris Origo began a writing career with a well-received biography of Giacomo Leopardi, published in 1935. A reviewer noted that "an unobtrusive scholarship gives alimentation to a deft power in narrative, and the style is always alive and sometimes very beautiful." She followed this in 1938 with a life of Cola di Rienzo, a 14th-century populist revolutionary and would-be dictator in Rome. After discovering love letters between Byron and the Countess Teresa Guiccioli she wrote The Last Attachment about their relationship. The Merchant of Prato is about everyday 14th-century life, a book Origo wrote after examining a huge cache of medieval documents.

The Origos spent the Second World War at La Foce caring for refugee children, and after Italy (but not Germany) surrendered, helping escaped Allied prisoners of war trying to cross German lines or simply survive. After the war, she divided her time between La Foce and Rome, where the Origos had bought an apartment in the Palazzo Orsini, and devoted herself to writing.

War in Val d'Orcia (1947) was her first book to be popular as well as a critical success.[5][8] Her 1957 book The Merchant of Prato was found to be a valuable source for students of Italian city and mercantile life, based on research in the archives of the merchant Francesco di Marco Datini (1335–1410). She also cast light on a little-known facet of medieval and early Italian life in an article, "The Domestic Enemy: the Eastern Slaves in Tuscany in the Fourteenth and Fifteenth Centuries".
The Origos holidayed at Gli Scafari, a house built by the architect Cecil Pinsent for Iris's mother, at Lerici on the Gulf of Spezia.[10] Antonio Origo died on 27 June 1976. Iris Origo died at her estate in Tuscany on 28 June 1988, aged 85
(bron: Wikipdia)

14e eeuw - italië - Toscane - Middeleeuwen