De verontrusting over incest bereikte in Nederland een hoogtepunt toen Nel Draijer ruim tien jaar geleden een empirisch onderzoek publiceerde naar seksueel misbruik van meisjes door verwanten. Zij concludeerde dat incest veel meer voorkomt, en veel traumatischer gevolgen heeft, dan daarvóór werd gedacht. Draijers feministisch geïnspireerde studie heeft sindsdien de meningsvorming over kindermisbruik gedomineerd.

Han Israëls toont in dit boek echter aan dat de feministische bijdrage aan deze meningsvorming vooral uit mythen bestaat. Een aantal oudere, door feministen bejubelde theorieën blijkt bij nadere beschouwing zelfs volkomen onzinnig te zijn.

Hun onvoorwaardelijke geloof in 'hervonden' herinneringen aan misbruik in de kindertijd is vrijwel het enige aspect van de feministische misbruikliteratuur dat door nuchterder onderzoekers is bekritiseerd. Israëls laat zien dat ook de beweringen die pretenderen over 'echte' herinneringen te gaan, meestal niet bestand zijn tegen enig serieus onderzoek.

Israëls stelt bovendien vast dat Draijers stelling dat incest tot veel, deels zeer ernstige psychische klachten leidt, door Draijers eigen cijfers niet wordt ondersteund. Die wijzen uit dat de gevolgen juist verbazingwekkend gering zijn. Heilige verontwaardiging laat zien dat de feministische literatuur die op de beeldvorming over incest zo'n bepalende invloed heeft, met grote scepsis gelezen dient te worden.