Deze preken van de tot een waar Schriftgeleerde begenadigde Wiskerke willen wij, hoewel laat, nog gaarne van harte aanbevelen.
De preken zijn kort. De inhoud is rijk. Ze zullen, eenmaal gelezen, zonder twijfel herlezen worden. Geen prekerige preken, maar bediening van het Evangelie der verzoening waarbij de diepte en het allesomvattende van de zaligheid door onze Here Jezus Christus de hoorders elke zondag tot vreugde moeten hebben gebracht en de lezer thans tot vreugde brengt.
Ons inzicht in de Schriften wordt wel verdiept. Ook wanneer we ons een enkele maal afvragen of de geboden exegese de juiste is, is de preek voluit Schriftuurlijk. De prediker kende namelijk de Schriften en wist niet van losse „teksten". Vandaar dat ook nooit een Schriftwoord ter verdediging van een eigen lievelingsmening is aangewend, maar dat de prediker zich eerbiedig aan de Schriften onderwierp en aldus bedienaar mocht zijn. De eerbied voor het levende Woord des HEEREN gaat in deze weg van de prediker thans over óp de lezers van de uitgegeven preken. We moeten onze God wel dankbaar zijn, dat Hij Zijn dienaar Jelier Reinier Wiskerke eens aan de kerken geschonken heeft en dat Hij hem ook onder ons, hier op de aarde achtergebleven, nog laat spreken nadat hij is ontslapen. We mogen Hem evenzeer dankbaar zijn, dat Hij mevrouw Wiskerke de liefde en de kracht gaf deze uitgave van niet door de prediker persklaar gemaakte preken te verzorgen, zoals zij dit gedaan heeft en deze van een fijne inleiding te voorzien.
Geeft deze bundel aan zieken thuis; geeft hem mee aan zoon of verloofde in militaire dienst of op zee; neemt de preken mee als u met vakantie gaat en eventueel huiselijke of tentelijke eredienst moet houden (in de dagen waarin deze beoordeling geschreven wordt worden ze ergens in berghutten in de sneeuw gelezen).
We kunnen het bijna niet laten enkele aanhalingen te geven. We zouden graag bijvoorbeeld blz. 1831184 citeren (écht: bijvoorbeeld!). Toch zullen we deze neiging moeten onderdrukken, ook al terwille van de preken zelf. Leest u ze liever als één geheel, dan ook komen de afzonderlijke passages eerst tot hun recht.
Hier is waarlijk „brood voor het volk".
Oók voor dat volk, dat in 1970 leeft en dat veel over 2000 hoort spreken. Wie dit brood éét kan léven en krijgt volhardingskracht in de goede strijd.
(Nederlands Dagblad 4 februari 1970)