Zuid-Afrika staat in een felle publieke belangstelling.
Niet om zijn betekenis als 't hoogst ontwikkeld land van het Afrikaanse continent, en niet om zijn voor de wereldmachten strategisch zo belangrijke positie.
Maar om de bijzondere gecompliceerdheid van het rassenvraagstuk in dit gebied met zijn multi-nationaal samengestelde bevolking, en vooral om de uitzonderlijke poging tot oplossing van deze problematiek: de politiek van de „apartheid”. Daarover doen de Conferentie van Afrikaanse staten, Synoden en Raden van Kerken geladen uitspraken.
Daardoor ontstaat agitatie in allerlei delen der wereld, demonstraties bij sportwedstrijden in Australië en Nederland ...
Dit levert materiaal aan sensationele berichtgeving door pers, radio en tv, en aan emotionele discussies op allerlei niveau.
De schrijver, die een bezoek aan Zuid- Afrika bracht en als oud-bestuurder (burgemeester) van Hilversum die dingen nuchter en practisch beziet, is van oordeel, dat het bewogen engagement hierbij leidt tot eenzijdigheid in de voorstelling en miskenning van de bestaande problemen. Hierdoor loopt z.i. de zaak alleen maar vast en wordt niets opgelost.
De dialoog moet uit de impasse en moet dóórgaan !
Daartoe wijst hij op eenzijdigheid in de discussie (aan beide kanten) en op onjuistheid in de probleemstelling.
Daartoe vraagt hij objectiviteit en openheid en neemt stelling zowel tegenover prof. dr. J. Verkuyl als tegenover het Zuidafrikaanse beleid met name ten aanzien van de „kleine apartheid”.