Van Evangelie tot Kerk
staat in het moderne spanningsveld tussen leven en leer, tussen bevrijdende ervaring en ‘instituut’. Luisterend naar Marcus wordt eerst recht gedaan aan de bevrijdende ervaring, en gezocht naar de oorsprong of het begin van het evangelie: de ‘stem uit de hemel’ - ‘Jij bent mijn geliefde Zoon’ - bekrachtigd door ‘de Geest’. Hoe zich van daaruit de groei ‘van Evangelie tot Kerk’ voltrekt, wordt aan de hand van dezelfde gids en evangelist Marcus in een doorlopende lezing van zijn evangelie overwogen. Stap voor stap worden de contouren van de Kerk zichtbaar. Eerst nog in contrast, ja zelfs in conflict met de geestelijke familie van herkomst, de ‘Synagoge’, en met de eigen familiekring van vlees en bloed. Maar op den duur positief benoembaar als de ‘communio’ of gemeenschap in Christus Jezus, die uit bekering en doop is ontstaan, die zich voedt met zijn Woord, en die door Hem gevoed wordt met het Brood dat Hij breekt.
Ook ‘voorgangers’ worden er zichtbaar, bedienaars van Woord en Brood, die letterlijk ‘afzonderlijk’ worden ingewijd in het mysterie van de Kerk als ‘communio in Christus’. Maar Voorganger van allen, ook van ‘de Twaalf’, is Christus alleen. Hij gaat letterlijk ‘voor allen uit’, als Herder, Priester en Leraar, de duisternis in van lijden en dood, terwijl Hij dwars door alle duisternis heen, al de derde dag van zijn Verrijzenis en het geboorte-uur van de Kerk ontwaart.
Zo neemt ‘Van Evangelie tot Kerk’ mee op weg naar een kerk- beleving die door het evangelie van binnenuit wordt vernieuwd: een gemeenschap die zichzelf in de eucharistische samenkomst rond Woord en Brood weer leert beleven als het Lichaam van haar Verrezen Heer, en die van daaruit waakzaam en biddend aanwezig is in het duister van de tijd, terwijl zij op allerlei wijze getuigt van het Evangelie waaruit zij leeft.