EEN BOEK OVER DE GRENZEN VAN BESTUURLIJKE MAAKBAARHEID

ROTTERDAM is een van 's werelds grootste havensteden: boeiend, dynamisch en economisch van onschatbare betekenis voor Nederland. Bovendien heeft Rotterdam zich van het imago van saaie werkstad bevrijd, spectaculaire architectuur en een bruisend cultureel klimaat bepalen nu het beeld. Tegelijkertijd is Rotterdam al tientallen jaren de stad met de grootste werkloosheid en het laagste opleidingspeil van het land. En al even veel jaren hebben achtereenvolgende stadsbestuurders geprobeerd daar fundamentele verandering in te brengen.

ZO GING IN 1989 een project van start ter verbetering van de leefomgeving: inwoners kregen gratis bezems en er kwamen groetzones en straatagenda’s. Dat was maar een van de vele campagnes waarmee de stadsbestuurders probeerden sociale problemen op te lossen. Ongeacht hun politieke signatuur stond namelijk bij alle Rotterdamse stadsbesturen tussen 1975 en 2005 een onuitroeibaar geloof in de maakbaarheid van de stad en de stedelijke samenleving voorop. Het beleid was er op gericht Rotterdam niet alleen stedenbouwkundig maar ook sociaal, economisch en cultureel te kneden tot een vorm die het bestuur wenselijk achtte; burgers en bedrijfsleven bleven daarbij niet buiten schot. Proeftuin Rotterdam gaat over de successen én de tekortkomingen van de talrijke bestuurlijke experimenten en initiatieven in Rotterdam.

STADSHISTORICUS Els van den Bent beschrijft de situatie Zoals die was, de dromen van het stadsbestuur en wat daarvan daadwerkelijk terecht kwam. Terugkerend thema is de verhouding tussen burger en bestuur. In de slotbeschouwing verwerkt de auteur dit thema in een heldere stellingname over de geschreven en ongeschreven regels waarop een democratische rechtsstaat berust.