Op de laatste dag van de Eerste Wereldoorlog wordt Joe Bonham aan flarden geschoten. Omdat de brancardiers op tijd bij hem zijn en de doktoren op dat moment weinig om handen hebben en vrijelijk kunnen experimenteren op de overblijfselen van deze jonge soldaat, blijft hij in leven. Zonder benen, armen, oren, ogen, neus en mond maar met hersens die nog kunnen denken.

1 September 1939 trok Duitsland Polen binnen. Eén week later kwam Johnny got his gun uit. Het is het verhaal van een oorlog die de baarmoeder was van de volgende oorlog. Het verhaal verontrust, schokt, confronteert en absorbeert. Maar het verhaal ontroert ook. Het trekt de lezer mee in de hallucinerende gedachtewereld van Joe Bonham die door de voortijlende zinnen waarin elke interpunctie ontbreekt, versterkt wordt. In zijn `dode' universum probeert Joe wanhopig vat op de tijd te krijgen. Nadat hem dat gelukt is zoekt hij naar mogelijkheden om contact te leggen met de buitenwereld. Met zijn hoofd slaat hij morsetekens op het kussen. Deze `stiltewoorden' worden uiteindelijk door zijn verpleegster begrepen. `Wat wil je? seint zij terug. `Deel uitmaken van de buitenwereld', antwoordt hij. Zichzelf laten zien als levende dode, als denkende dode, als antwoord op de vraag of er iets is wat waardevol genoeg is om voor te sterven. Het antwoord dat hij krijgt is van een tergende wreedheid.

Stiltewoorden is een boek dat altijd voor de lezers beschikbaar moet zijn. Het is niet alleen een krachtig antioorlogsdocument, het is ook een voorbeeld van een overweldigende en schitterende verbeeldingskracht.