Er zal, op medisch gebied, moeilijk een onderwerp te vinden zijn dat zo in de publieke belangstelling staat als het thema hart- en vaatziekten. Daar zijn dan ook ernstige redenen voor. Heeft niet de Nederlandse Hartstichting nog kort geleden, en terecht, een beroep op ons allen
gedaan in verband met het angstig toenemen van juist deze ziekten? Blijkbaar heeft de enorme vooruitgang van de wetenschap op dit probleem nog weinig vat. In 1931 waren er in ons land 845 sterfgevallen aan ziekten van de kransvaten en in 1967 waren dit er 18.627. Bij deze getallen moet natuurlijk de groei van de bevolking in aanmerking worden genomen; terwijl de zogenaamde ,,vergrijzing" een factor betekent, die moeilijk in vergelijkbare cijfers valt uit te drukken. Ondanks deze niet te onderschatten realiteiten, een toename van vele honderden procenten. Een bijna niet te geloven ontwikkeling, die niettemin vast staat. Blijkbaar hebben de vele onderzoekingen, op dit gebied verricht, nog niet tot positieve therapeutische resultaten geleid. Nog heel veel meer werk zal in deze richting moeten worden verzet en daarvoor is geld nodig, reden waarom wij de eigenlijke dramatische oproep van Voornoemde stichting zo gaarne ondersteunen.
Slagzinnen als ,,Het hartinfarct, de ziekte van de welvaart", ,,Dag van het hart" en „Geen vee fokken voor een nog groter vetgehalte'" zijn niet van de lucht. Deze kreten houden in ieder geval onze aandacht wakker. Heeft dan alle onderzoek tot nu toe, nog niet eens een vast staande richting aangegeven? Is het alleen een kwestie van voeding, beweging, stress? Ik zou willen stellen dat wij verder zijn dan u denkt en dan algemeen wordt toegegeven. Helaas is dit slechts in kleinere
kring bekend. Waarom, zal na het lezen van dit boekje duidelijk zijn geworden. De nieuwe ontwikkelingen op het gebied van enzymen en enzymtherapie zijn van doorslaggevend belang, juist ook voor al die genen, die aan vaataandoeningen lijden en dat zijn er velen. Hierom kan ik niet nalaten van deze moderne mogelijkheden te getuigen. Een gerechtvaardigd optimisme is dan ook mijns inziens volkomen op zijn plaats. Twintig volle jaren ervaring hebben tot dit inzicht geleid en
datgene wat ik zag en meemaakte zal bij dit schrijven mijn leidraad zijn. De vaak spectaculaire resultaten mag ik niet voor me houden. Misschien zal dit uit innerlijke noodzaak gedicteerde sceptici de ogen openen.

Deventer, 1970 / M. Brouwer