Wat is er nog over van de eerste Brabanders die ruim tienduizend jaar geleden leefden?
Eigenlijk maar heel weinig: een kinderschedeltje, wat stukjes been en vuurstenen werktuigen. Maar er is ook de “Venus van Mierlo”: een stukje zandsteen met de gravure van een bevallig danseresje, gevonden in de buurt van het plaatsje Mierlo en zo’n elfduizend jaar oud. De maker van deze “Venus van Mierlo” kennen we niet, maar we weten dat hij als een nomade over de Brabantse toendra’s heeft gezworven, de rendierkudden achterna.
Uit een veel latere tijd dateren de eerste schriftelijke berichten over de Brabanders, die we te danken hebben aan de grote Romeinse veroveraar Julius Caesar. In zijn boek over de Gallische oorlogen spreekt hij vol ontzag over de Nerviërs, een Keltisch volk dat in Brabant woonde en bekend stond om zijn weergaloze dapperheid en strijdlust, in die tijd hooggewaardeerde eigenschappen. Moord en doodslag, geweld en onzekerheid bleven echter eeuwenlang alledaagse gebeurtenissen, ook na de kerstening onder de Merovingen en Karolingen.
De Brabanders bereikten als volk hun grootste culturele bloei en economische ontplooiing tegen het einde van de middeleeuwen. Later zijn gewest en bewoners steeds meer de speelbal geworden van ruziënde machthebbers, wat zou leiden tot verdeling en verarming tot in modernere tijden. Maar de Brabanders behielden nog lang hun eigen identiteit.
Dit is een boek dat e rijke historische en culturele traditie van Brabant en de Brabanders op kleurrijke wijze ontvouwt!