Water is elementair voor het leven. Water was en is de vriend van de inwoners van het rivierengebied; het bracht de eerste levensbehoeften, het was een vervoersmogelijkheid bij uitstek en het leverde een belangrijk deel van het dagelijks voedsel. Het water gaf ook overlast. Bij verhoogde afvoer uit het stroomgebied van Rijn en Maas liepen grote oppervlakten onder water en moesten de bewoners maar zien dat ze 'have en goed' droog hielden. Dat werd nog veel erger nadat de mens met al zijn kennis had gemeend het gebied te moeten omdijken. Het af te voeren rivierwater werd nu gedwongen door versmalde beddingen te stromen.

Dat gaf natuurlijk direct problemen bij een extreem hoge aanvoer van water. Een dijk brak door en de Betuwe was in last; grote hoeveelheden water drongen op die plaats binnen en de aangerichte schade werd enorm. De remedie kennen we inmiddels: gaten dichten, dijkverhoging, bij een nieuwe overstroming weer gaten dichten en ga zo maar door. Voor zover de rivieren in dezelfde beddingen bleven, kwamen de uiterwaarden door slibafzetting omhoog, met als gevolg dat het peil bij hoog water extra steeg door de verminderde doorstroming. Een enorme zorg voor iedereen die zich met waterbeheer en veiligheid bezig hield en houdt.

Tegen de stroom in vertelt het verhaal van mensen, gebeurtenissen en waterstaatkundige ontwikkelingen van de afgelopen 700 jaar in de Betuwe.