'Ik was zwanger van mijn eerste kind en ik was er blij mee'. Met deze eenvoudige mededeling begint het aangrijpende en voor iedereen herkenbare levens verhaal van Hannelore Ingwersen.

Tijdens de zwangerschap droomt zij dat het kind 'Elias' moet heten. Alhoewel zij dit een vreemde naam vindt, besluit -zij toch haar kind zo te noemen.

Kort na de geboorte sterft het kind. Door dit feit komt Hannelore Ingwersen in een dramatisch rouwproces terecht, dat zij aan de hand van de verdere gebeurtenissen stap voor stap beschrijft.

Alles wat tot dan toe zeker leek, wordt op losse schroeven gezet: de relatie met haar geliefde het beeld dat zij heeft van zichzelf en van haar toekomst, haar levensovertuiging.

Gaandeweg merkt zij dat liet sterke verdriet een nieuw vermogen in haar wekt: zij begint meer en meer de betekenis van innerlijke ingevingen en dromen te begrijpen. Zij 'ontdekt' dat er een geestelijke wereld bestaat, die zich op vaak heel subtiele wijze aan haar kenbaar maakt. Ook merkt zij dat de naam 'Elias' hierbij een speciale rol speelt.

In dit voor iedereen toegankelijke levensverhaal wordt duidelijk dat rouwprocessen een diepere dimensie hebben, die ons echter gemakkelijk ontgaat. Door de eenvoudige directheid en vooral ook de onbevangenheid van Hannelore Ingwersen kan de lezer kennis maken met een intiem en spiritueel avontuur. //

Recensie(s) :
Indrukwekkend egodocument van een vrouw die tot twee keer toe een kind verliest. Ze beschrijft haar gevoelens en de gebeurtenissen in haar leven op een directe en onbevangen manier, waardoor dit boek zeer toegankelijk is voor een breed publiek. Door het dramatische rouwproces waar ze in terechtkomt, komen haar relatie, haar zelfbeeld, haar toekomst en haar levensovertuiging op losse schroeven te staan. De betekenis van dromen en innerlijke ingevingen begint ze gaandeweg meer te begrijpen en een rol te geven in de verwerking van haar verdriet. Een aanrader.