Een vereenzaamde vrouw, de hoofdpersoon uit Verzwegen oorlog, wordt opgenomen in een verzorgingstehuis. Ze is een van de duizenden ongelukkigen die door de Duitsers aan het eind van de bezetting per veetrein massaal zijn geëvacueerd van het Maasfront in Limburg naar Friesland. Het was een helse tocht, vooral door de aanvallen van geallieerde vliegers. Ook de opvang bij een Fries boerenpaar was een nachtmerrie. Na de bevrijding heeft ze haar pijn en angst verzwegen, maar de oorlog is in haar hoofd nooit beëindigd. In de laatste dagen van haar leven spelen schrijnende herinneringen aan verlies, onmacht, verdriet en vernedering onontkoombaar op. Pas aan het slot van deze roman, als de vrouw hallucinerend op sterven ligt, geeft ze de diepste reden van haar zwijgen prijs.

Verzwegen oorlog is een boek over vereenzaming, schuldgevoel en schaamte, maar ook over liefde over de dood heen. In een vlotte, heldere stijl heeft Frits Criens feiten en fictie verweven tot een intrigerend verhaal, een saluut aan alle zwijgende slachtoffers van de oorlog.

Frits Criens [Haelen, 1949], stadsdichter van de gemeente Leudal, publiceerde verschillende bundels met klassieke, vormvaste poëzie en light verse. Ook heeft hij een vijftiental toneelstukken op zijn naam staan. Hij is vaste medewerker van De Tweede Ronde, tijdschrift voor literatuur. Zijn werk in het Limburgs is meerdere keren bekroond. Verzwegen oorlog is zijn Nederlandse romandebuut. //

Recensie(s) :
Een vereenzaamde oude vrouw wordt opgenomen in een verzorgingshuis. Geboren in Buggenum, Limburg en in 1936 getrouwd met de elf jaar oudere, manke Tien, die in 1941 in een gevecht gedood werd door een Duitser, een klant van haar. Uit geldgebrek en op voorstel van Tien ontving ze namelijk mannen voor geld, maar "verloor daarbij niet haar waardigheid en zelfrespect". Daarna ging ze op een boerderij werken. Toen die door de Duitsers in beslag werd genomen, evacueerde ze met vele andere in een Duitse trein, onder erbarmelijke toestanden, naar Friesland. Ze kwam terecht bij "harteloze boertjes" en werd door de boer op brute wijze verkracht. Na de oorlog heeft ze haar gekmakende herinneringen dankzij pillen verdrongen. Dit romandebuut is een vrije bewerking van het levensverhaal van de schoonouders van de auteur (1949), die eerder poëzie en toneel publiceerde. Het woordgebruik is eenvoudig, plastisch en onverbloemd. De stijl is geëmotioneerd. Priesters hebben een nadrukkelijk negatieve rol in het verhaal.