Henk Romijn Meijer brak in 1983 door naar het grote publiek met Mijn naam is Garrigue, een boek dat een nieuw genre in de Nederlandse literatuur zou inluiden: de faction. Het is naar vorm en stijl een psychologische roman, naar intrige een thriller, maar gebaseerd op ware feiten.
In de Dordogne, waar hij de helft van het jaar woont, leerde Romijn Meijer de geschiedenis van een curieuze boerenfamilie kennen, waarvan de vader in 1874 met hevige vergiftigingsverschijnselen was overleden. Was het moord of was het de zelfmoord waarmee vader Garrigue zo vaak had gedreigd? Het politiedossier over de zaak kwam Romijn Meijer toevallig in handen en inspireerde hem tot een verrassend modern boek, dat nog steeds een van de beste en spannendste karaktertekeningen van het Franse provincieleven biedt. //

Recensie(s) :
Het is bijna onmogelijk de intriges van deze roman in enkele zinnen te beschrijven. Het verhaal speelt zich af in een dorp in de Dordogne. Daar speelt zich een drama af rond het gezin Garrigue, aan het eind van de 19e eeuw. Zonder te idealiseren zou je het een streekroman kunnen noemen. Centraal staat de dood van vader Garrigue. Getuigenverklaringen moeten ons op het spoor brengen van de antwoorden op de twee belangrijkste vragen van het verhaal: is hij vermoord en zo ja, door wie? Zo zou je het boek een documentaire kunnen noemen, een reconstructie van een moord. In dit verband gebruikt de schrijver zelf de term 'faction'. Maar 'Mijn naam is Garrigue' is evenzeer een psychologische roman, waarin wij de gevoelens, behoeften en strevingen van de hoofdpersonen kunnen ontdekken. Als psychologische roman diepgaand, als documentaire goed doorwrocht, als thriller spannend is dit een waardevolle roman geworden.