Im Mittelpunkt stehen vier illuminierte Handschriften des 'Roman de la rose' im Besitz der Biblioteca Apostolica Vaticana. In den kostbaren Miniaturen dieser Codices aus dem späten 13. Jahrhundert sowie dem 14. und 15. Jahrhundert spiegelt sich auf besonders eindrucksvolle Weise der Entwicklung, die das Verständnis dieses ersten erotischen Romans des Mittelalters erfahren hat.
Die Einführung zum farbigen Bildteil skizziert das religiiöse und profane Bedeutungsspektrum des Rosensymbols. Zum aktuellen Bezugsrahmen gehört das BIld des Mittelalters, das Umberto Eco mit seinem Roman 'Il nome della rosa' entworfen hat.

De Roman de la Rose is een Frans middeleeuws gedicht over de liefde. Het was het bekendste en belangrijkste werk uit de Franse middeleeuwse literatuur, geschreven in de 13e eeuw, dat tot in de 16e eeuw populair bleef. Slechts met de heropleving van de antieke literatuur in de renaissance verloor het aan belangstelling.
Het eerste deel, geschreven door Guillaume de Lorris, omvatte 4058 verzen en is te omschrijven als een droomvisioen, een allegorisch droomverhaal in de traditie van de hoofse liefde, waarin een hoveling in een ommuurde tuin (locus amoenus) probeert zijn geliefde het hof te maken. De roos symboliseert de beminde en is een geïdealiseerde voorstelling van de vrouw. Het verhaal kan opgevat worden als een cursus in de hoofse liefde. Waarschijnlijk stierf Guillaume de Lorris voor hij het werk kon afmaken. De tekst van de Lorris werd door een onbekende dichter afgewerkt met 78 regels.

Jean de Meun besloot enkele decennia later het werk uit te breiden. Hij voegde er bijna 18000 verzen aan toe. Zijn benadering van het thema was meer filosofisch en kritisch van aard, en week daarin duidelijk af van het oorspronkelijke werk. Guillaume de Lorris was waarschijnlijk een edelman die schreef voor een adellijk publiek dat op de hoogte was van de hoofse zeden. Jean de Meun daarentegen schreef eerder voor een burgerlijk publiek en zijn deel neemt dan ook afstand van de hoofse liefde; in zijn vertelling wordt de vrouw veeleer een lustobject dan een ideaal. Hij beschouwde alle vrouwen als feitelijke hoeren, geen enkele uitgezonderd.
Het werk gaf ook aanleiding tot de “Querelle du Roman de la Rose” (de polemiek van de Roman de la Rose). In 1401 schreef Christine de Pizan een brief aan de provoost van Rijsel Jean de Montreuil, een fervent supporter van Jean de Meun, waarin ze de populaire Roman de la Rose veroordeelde voor de flagrante misogyne stellingen die erin verdedigd werden[20] en het kwetsende taalgebruik lag zo mede aan de basis van de beweging die de literaire kwaliteiten van de Meuns werk in twijfel trok. Deskundigen zien in de reactie van Christine de Pizan de eerste vorm van feminisme in Europa, omdat het debat zeker niet alleen over het werk van Jean de Meun ging, maar evenzeer over de positie van de vrouw in de maatschappij.
(bron: Wikipedia)