Meer dan twintig jaar geleden waarschuwde Geert van Istendael de zuidelijke Nederlanden voor een geheimzinnige "manke usurpator" die zowel de standaardtaal als de dialecten naar het leven stond. Hij doopte de indringer Verkavelingsvlaams. De spotnaam dook snel op in de nieuwsmedia, veroverde de schoolboeken en ging deel uitmaken van onze officiële woordenschat toen Van Dale het begrip van een lemma voorzag. Zelfs taalkundigen adopteerden de term als een stout synoniem voor wat ze doorgaans "tussentaal" noemen. Sindsdien is het Verkavelingsvlaams omstandig betreurd, verketterd en bestreden. Toch heeft niets zijn opmars kunnen stoppen. Vandaag groeien kinderen in de noordelijke provincies van België meer dan ooit op in een taal die geen dialect (meer) is maar ook behoorlijk afwijkt van het Standaardnederlands. Bij alle controverse liep het met onze kennis van de manke usurpator weinig vaart. Waarom spreken zo veel Vlamingen Verkavelingsvlaams? Waar komt die usurpator vandaan? Waarom heet hij mank? Hoe verhoudt hij zich precies tot de dialecten en de standaardtaal? En zijn er eigenlijk wel goede redenen om hem zo hartgrondig te haten? In dit boek zoeken taalkundigen, literatuurwetenschappers, onderwijsdeskundigen, taaladviseurs en andere specialisten uit binnen- en buitenland naar antwoorden. Geen taboe blijft daarbij onaangeroerd. Het resultaat is een soms ontluisterend, vaak verrassend en altijd kleurrijk portret van Vlaanderens meest vervloekte indringer.