Fragment
“Johan staat met zijn neus voor de hoofdingang van het stadion, een
groot gelig gebouw met op het dak vier houten, vuurrood geverfde
letters: ajax.
Waar zou Ome Henk zijn? In het ballenhok, waar hij thee maakt voor
de junioren-elftallen? Of in de kantine die er uitziet als een Amsterdams
café. Met een biljarttafel, een lange bar, tafels en stoelen, met Perzische
tapijtjes als tafelkleedjes, en waar het ruikt naar broodjes bal, koffie en
bier. En met een lel van een prijzenkast aan de muur. Hoe vaak heeft
Johan al niet staan wegdromen bij al die glimmende bekers en beelden…
‘Hé kereltje!’ Daar heb je Ome Henk al. Hij heeft twee keurig opgevouwen
vlaggen in zijn armen. De ene, dat zie je zo, is van Ajax. Dan moet de
andere vlag van Blauw-Wit zijn.
Ome Henk is een lange, brede man met vriendelijke ogen. Hij aait Johan
over zijn kortgeknipte koppie: ‘Wat hijg je? Is er iets?’
Huh? Waarom vraagt Ome Henk dat? Is de juut hem achterna gekomen?
Johan werpt voorzichtig een blik over zijn schouder. Nee, niemand: ‘Nee
hoor, er is niks.’
‘O, ik dacht dat je weer iets uitgevreten had. Misschien op je nieuwe
schoenen gevoetbald?’
‘Nee!’
‘Ruit ingetrapt, dan?’
‘Neeheeeee!’
Ome Henk knijpt één oog dicht, plagerig: ‘O, ik weet het. Je hebt
weer met ballen gehakt geknikkerd.’
Johan valt uit: ‘Wie heeft er geklikt!’
‘Niemand,’ zegt Ome Henk. Hij lacht: ‘Ik
weet toch alles van jou! Kom op kleine,
we gaan naar het dak.”


Het geromantiseerde verhaal van de jeugd van
Johan Cruijff, van de auteur van de succesvolle
jeugdboeken Rafael en Raffie