Op de schouders van een jonge Indische vrouw, schrijfster van beroep, drukt al sinds haar prille jeugd haar vaders telkens weer terugkerende verzoek om een boek te schrijven over hem en haar ooms, ofte wel de geschiedenis van de Indo.
Na de dood van haar lievelingsoom (Tjok) brengt haar vader haar een plastic supermarkttasje met daarin, zoals hij zegt: 'de erfenis van oom Tjok'.
Met deze plastic tas, gevuld met spullen die haar aanvankelijk nog niet erg interesseren, vertrekt ze, aangespoord door haar Hollandse echtgenoot, geheel alleen naar Bali 'om eindelijk weer eens een roman te schrijven'.
Een boek over de taak die een Indische schrijfster zichzelf stelt, en hoe zij die vervult, over de speciale band tussen een Indische vader en zijn dochter, en vooral ook over het bonte en vaak schrijnende verleden van Indische mensen.
Vaders van betekenis is wellicht het meest ambitieuze boek dat Marion Bloem tot nu toe schreef. Zij zet hiermee de lijn voort die zij met Geen gewoon Indisch meisje (1983), haar debuutroman, op zeer oorspronkelijke wijze heeft aangezet.
*Met haar komt een volkomen nieuw geluid onze letteren binnen. Zij moge een Indische schrijfster zijn, veel belangrijker is nog dat zij een rasschrijfster blijkt te zijn, iemand die zich met haar bock Geen gewoon Indisch meisje op slag plaatst bij de meest interessante Nederlandstalige schrijvers van dit moment. Hans Warren