Dit boek is op de eerste plaats een bezinning over de mensbeelden waarop de diverse psychotherapeutische technieken zich baseren. Een psychoanalyticus verbreekt het zwijgen en stelt enkele kritische vragen over de manier waarop de hele psychotherapeutische sector in onze maatschappij functioneert. Gek worden, wat is dat? Bij wie kun je dan terecht? Hoe zal men proberen je te genezen? Welke normen worden daarbij gehanteerd? Zul je met je eigen verlangens bevrijd worden, of zal men proberen je vreemde verlangens op te dringen?

Is psychotherapie niet vaak een 'moraal' die zich niet bij de ware naam noemt? Hoe zit het met die moraal, of met de 'ethiek', als je het wat deftiger wil horen klinken? Dat is het tweede thema van het boek : het irrationele dat rond de moraal hangt. Hoe kun je daar klaarheid in scheppen? Kun je ethische principes verantwoorden? Is dat nodig? Hoe kun je te weten komen wat voor jou de beste manier van leven is? Stap voor stap, van het ene concrete voorbeeld naar het andere, brengt de auteur de lezer tot het inzicht dat in de psychotherapie en in de ethiek meestal hetzelfde gebeurt: affectieve krachten worden gehanteerd om iemand een levensstijl aan te praten die vanzelfsprekend heet. Dient die vanzelfsprekendheid niet vaak om toe te dekken, te sussen? Zou je niet beter de geruststelling doorbreken en je zelf bewust bekijken zoals je bent : met je vragen, je angsten, je onzekerheid over de laatste oorzaak en het uiteindelijk doel van je verlangens?