Met de komst van de Doriërs in Griekenland beginnen de "Griekse Middeleeuwen", een
periode van cruciaal belang voor de vorming van de Griekse beschaving: de Doriërs, in feite, vermengen met de afstammelingen van de Myceners en leiden tot een nieuwe beschaving op basis van de stadstaat (poleis), die reeds in de achtste eeuw voor Christus in staat waren om grote delen van de Zwarte Zee en ie Middellandse Zee, met inbegrip van Zuid-ltalië en [Sicilië, te koloniseren. In 753 v.Chr wordt Rome gesticht op basis van een koninkrijk, vervolgens, vanaf 509 voor Christus, op basis van een republiek. In dezelfde periode komen ook de democratische veranderingen in Athene, die in korte tijd een positie van hegemonie verwerft op politiek en cultureel gebied. De rivaliteit tussen de poleis, met als gevolg verzwakking van politiek, brengen weinig goeds na de opkomst van Philip II van Macedonië, die voor de eerste keer erin slaagt om heel Griekenland te onderwerpen. Dit bevestigt dat de omvangrijke Macedonische staat bij de dood van Alexander de Grote zal worden verdeeld tussen zijn generaals, die er niet in slagen de expansie van Rome tegen te gaan.
Na de Italische volken onderworpen te hebben, wendt Rome zich in feite tot het veroveren van de Griekse koninkrijken. De gestage uitbreiding van zijn territoriale grenzen vereist een sterke en gecentraliseerde macht. Vanuit deze behoefte vestigt zich de regering van Augustus en daarna het rijk van de Julisch-Claudische dynastie, die zal eindigen met het omstreden bewind van Nero. Vanaf dat moment, regeren de Flaviers evenwichtig, maar het despotisme van Domitianus leidt tot een nieuwe expansieve fase van de geschiedenis ingeleid door Trajanus. De opvolgers, zoals Hadrianus en Marcus Aurelius, worden gekenmerkt door het hoge culturele niveau, terwijl Commodus eerder in aanmerking komt voor zijn absolutistische ambities.
De periode van politieke instabiliteit, die alleen eindigt met de beklimming van de troon door Diocletianus bedoeld om aanzienlijke institutionele hervormingen door te voeren, maar ook om een felle vervolging van christenen te ontketenen, die eindigde onder Constantijn. De barbaarse volkeren die op de deur klopten in 476, veroveren het West-Romeinse Rijk, en leggen de fundamenten voor de opkomst van een nieuw tijdperk