Dit boek vertelt uit de eerste hand het adembenemende verhaal van de jonge schilder Pablo Picasso in het Parijs van de vroege twintigste eeuw. Het is een verhaal over de ontdekking van een genie, over diens wil de grenzen van de kunst te verleggen, en over de fascinerende band tussen de Spaanse schilder en de Amerikaanse schrijfster en kunstverzamelaar Gertrude Stein (1874-1946). Zij was de «grande dame» van het modernisme in de Franse hoofdstad, destijds het brandpunt van de moderne kunst en een culturele magneet voor jonge kunstenaars uit de hele wereld. Stein was de eerste (en aanvankelijk enige) die werk van de onbekende en straatarme Picasso aankocht en verzamelde. Zij vonden elkaar in een gedeelde wens te breken met alle taboes en tradities van hun tijd. Hun ontmoeting was niet alleen het begin van een epoche-makend kunstenaarsleven, maar ook van een buitengewoon schitterende vriendschap. De relatie was waarschijnlijk het meest innig toen Picasso in 1905-1906 zijn befaamde portret van Stein schilderde. Bijna negentig keer poseerde ze voor hem, maar ten slotte schilderde hij haar gezicht uit het hoofd. Toen vrienden opmerkten dat het portret helemaal niet leek op Gertrude, zei Picasso: «Wacht maar, ooit zal het haar lukken er precies zo uit te zien als het schilderij.» Omgekeerd wist Stein de jonge schilder vast te leggen in haar «Picasso», het wereldberoemde portret van de kunstenaar als jongeman.