Waalwijk was vroeger bekend om haar schoen- en lederindustrie. Schoenmakers en looiersknechten werden er vanaf de tweede helft van de 19e eeuw met hun dikwijls grote gezinnen in kleine huisjes ondergebracht. Deze 'werkmanswoningen' stonden in de achtertuinen van de grote huizen aan de straat. Er zijn ruim 600 van deze werkmanswoningen geweest. En dat terwijl de gehele gemeente Waalwijk in het jaar 1900, toen nog zonder Baardwijk en Besoijen, zo'n 1000 woningen telde. De huisjes werden ontsloten door smalle paden die tussen de panden aan de straat door liepen. Die paden werden 'dam' genoemd. Soms kregen ze de naam 'mijn.'
Ad J. van Liempt, oud-Waalwijker en stedenbouwkundige, heeft onderzoek gedaan naar deze woonvorm en er dit boek over geschreven. Daarin komen alle arbeidershuisjes die er in de toenmalige gemeente Waalwijk geweest zijn aan bod, compleet met hun locaties, namen van bouwers en eigenaars, bouwjaar en tijdstip van verdwijnen. Per groepje huisjes worden bijzonderheden ervan, gevonden in openbare en particuliere archieven, beschreven.
Het boek is verlucht met meer dan 800 situatietekeningen, plattegronden en foto's. De gegevens van alle huisjes samen geven een beeld van hun ontwikkeling in relatie tot de economische activiteit en verandering van woonomstandigheden in de tijd. Het is curieus dat niet de fabrikanten of de instellingen, maar plaatselijke middenstanders deze huisjes bouwden. Nog meer zaken worden beschreven, bijvoorbeeld het fenomeen van de gang die achter veel damwoningen liep en de herkomst van het begrip 'mijn.'