Paperback, in-8, 238 pp., illustraties, bibliografische noten, bibliografie, index/register.

De wijze waarop een overheid aan haar geld moet komen en de problemen die daarbij ontstaan, is een zaak van alle tijden. In deze bundel wordt dat geïllustreerd aan de hand van studies over de gang van zaken in diverse regio's. Vóór de Bataafse revolutie van 1795 beschikten zij over een eigen bestuur, maar daarna kwam een moeizaam proces naar eenwording op gang. Daarnaast wordt vanuit landelijk perspectief bezien hoe de Nederlandse overheid na de definitieve eenwording is omgegaan met het beheersen van alle in het verleden aangegane staatsschulden.
Over Willem I: 'Het streven van Willem I was erop gericht rekening te houden met het belang van Amsterdam met haar grote financiële potentieel.' (184)
Noot Lucas Tessens: Ook de verhullende rol van het Amortisatiesyndikaat komt aan bod. De toevlucht die Willem I in 1828 nam tot art. 31 GW en dus de sedert 1813 geplande aanslag op de Domeinen - ook die in het Zuiden gelegen - wordt hier niet besproken. Nochtans zou dan duidelijk geworden zijn dat de door het Driemanschap én Willem geschreven grondwet gericht was op de persoonlijke verrijking van het koningshuis van een land in staat van bankroet. De opgedrongen consolidatie van de schuld van Noord en Zuid leidde tot een inherente verarming van de Belgische gewesten. In financiële kringen was men zich daarvan bewust en wellicht heeft dat een grote rol gespeeld bij de planning van de Belgische revolutie van 1830. Het volkse ongenoegen met de religieuze en de onderwijspolitiek was dan een dankbaar scherm om de financiële drijfveren te maskeren. De staat van oorlog (1830-1839) tussen Nederland en België was dan weer dienstig om Willems malversaties te verbergen achter een rookgordijn van buskruit.