The wars in Afghanistan and Iraq have highlighted again the precarious situation aid agencies find themselves in, caught as they are between the firing lines of the hostile parties, as they are trying to alleviate the plight of the civilian populations. This book offers an illuminating case study from a previous conflict, the Italo-Ethiopian war of 1935-36, and of the humanitarian operation of the Red Cross during this period. Based on fresh material from Red Cross and Italian military archives, the author examines highly controversial subjects such as the Italian bombings of Red Cross field hospitals, the treatment of Prisoners of War by the two belligerents; and the effects of Fascist Italy's massive use of poison gas against the Ethiopians. He shows how Mussolini and his ruthless regime, throughout the seven-month war, manipulated the International Committee of the Red Cross (ICRC) - the lead organization of the Red Cross in times of war, helped by the surprising political naïveté of its board. During this war the ICRC redefined its role in a debate, which is fascinating not least because of its relevance to current events, about the nature of humanitarian action. The organization decided to concern itself exclusively with matters falling under the Geneva Conventions and to give priority to bringing relief over expressing protest. It was a decision that should have far-reaching consequences, particularly for the period of World War II and the fate of Jews in Nazi concentration camps.

De oorlogen in Afghanistan en Irak hebben opnieuw duidelijk gemaakt in welke precaire situatie de hulporganisaties zich bevinden, gevangen als ze zijn tussen de vuurlinies van de vijandige partijen, terwijl ze proberen de benarde situatie van de burgerbevolking te verlichten. Dit boek biedt een verhelderende casestudy van een eerder conflict, de Italiaans-Ethiopische oorlog van 1935-36, en van de humanitaire operatie van het Rode Kruis in deze periode. Op basis van nieuw materiaal uit archieven van het Rode Kruis en het Italiaanse leger onderzoekt de auteur zeer controversiële onderwerpen zoals de Italiaanse bombardementen op veldhospitalen van het Rode Kruis, de behandeling van krijgsgevangenen door de twee oorlogvoerende partijen; en de gevolgen van het massale gebruik van gifgas door fascistisch Italië tegen de Ethiopiërs. Hij laat zien hoe Mussolini en zijn meedogenloze regime gedurende de zeven maanden durende oorlog het Internationale Comité van het Rode Kruis (ICRC) – de leidende organisatie van het Rode Kruis in oorlogstijd – manipuleerden, geholpen door de verrassende politieke naïviteit van het bestuur. Tijdens deze oorlog herdefinieerde het ICRC zijn rol in een debat, dat niet in de laatste plaats fascinerend is vanwege de relevantie ervan voor de actualiteit, over de aard van humanitaire actie. De organisatie besloot zich uitsluitend bezig te houden met zaken die onder de Conventies van Genève vallen en voorrang te geven aan het brengen van verlichting boven het uiten van protest. Het was een beslissing die verstrekkende gevolgen zou moeten hebben, met name voor de periode van de Tweede Wereldoorlog en het lot van de Joden in de concentratiekampen van de nazi's.