Meer info: "Martje Maters, geb. Vroom, door J.M. IJssel de Schepper-Becker.
I.
Op haar eigen bovenhuisje zat Martje voor het raam en keek in de stille, haar vreemde straat. Voor de eerste maal zat zij aldus en had niets te doen, want in de eerste dagen na haar thuiskomst van de huwelijksreis viel er veel te beredderen: inkopen doen, leveranciers waarschuwen en hier en daar een kleinigheid verplaatsen. Met het bestieren van haar huishoudentje waren daarmede haar dagen gevuld.
Thans kwam de rust en de beschouwing. Door het huisje trok de geur van koffie, zoals ze dat van 's morgens thuis gewend was en ze wist in haar opgeruimde keukentje het nieuwe keteltje op de laag gedraaide pit van het groene gascomfoor en op de wasem de kleine glanzende koffiepot. De nieuwe spullen hingen geordend aan krammen en rekjes; op de plank stonden gave pannen naast emmers en een koffiemolen, en al dit goed, dat ze uitgekozen had naar eigen wens en dat nu behoorde tot haar boeltje, haar eigendom, moest nog zijn winkelonverschilligheid verliezen; het stond daar precies, afkerig van gemeenzaamheid, wachtend op het dagelijks gebruik, dat er de knusse bekendheid aan zou geven. Eender stonden de meubels in haar kamer, die naar hun verschheid roken, opgesteld en verstijfd; Martje voelde er zich een weinig verlaten tussen. Ze had zich dit anders voorgesteld, veiliger en vriendelijker, maar de vijandige afzijdigheid der voorwerpen overrompelde haar, ze werd lichtelijk bedroefd en dacht opeens aan de witstenen koffiepot van thuis waar een barst in de filter was en een stukje van de tuit en die van binnen donkerbruin geworden was door jarenlang gebruik; en die oude koffiepot leek haar plotseling bijzonder van vertrouwelijkheid. Ze kreeg het verlangen om haar bezit aan zich te onderwerpen, maar bekeek het machteloos in het besef, dat ze dit niet dwingen kon, dat ze moest wachten tot de stukken ingeburgerd en met haar vergroeid zouden raken. Zo keek zij dan de straat in. Er liep geen tram door en winkels waren er niet, zoals ze dit vroeger aan de Binnenweg gekend had; ook was het vertier gering, maar niet onvriendelijk vond ze de straat, waar de zon de rij van eendere gevels aan de overkant bescheen, waar jonge bomen op gelijke afstanden langs de trottoirs stonden en hun gele lenteblaadjes in het zonlicht staken."