Nauta, Marten Ykes (Max) (1896-1957) was een Nederlands schilder en glazenier. Max was een zoon van bakker Yke Nauta (1865-1928) en Mintje Schotanus. Hij was leerling in het huisschilderen op de Ambachtschool te Alkmaar en kreeg daar tekenles van de architect L.Groen. Vervolgens bezocht hij de Rijksschool voor Kunstnijverheid te Amsterdam onder leiding van professor G.Sturm en T.van der Laars en later de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten aldaar, waar hij als kunstschilder werd opgeleid door de professoren Dake, Nicolaas van der Waay, Antoon Derkinderen, Jan Six en Willem van der Pluym. Nauta werd lid van vereniging Arti et Amicitiae en van Vereeniging Sint Lucas, beide te Amsterdam. Hij is vrijmetselaar en betrokken bij Groep 2000. Op studiereis in Tsjechië, leert Max zijn vrouw, Helene (Lene) Kettner, kennen.
Het oeuvre van Max Nauta is onder te verdelen in vier categorieën: Schilderijen, schetsen, etsen, aquarellen en gouaches van monumentale architectuur, stadsgezichten, landschappen, speciaal het gezicht bij nacht of bij sneeuw trok hem aan. Studies van folklore en volksfiguren in klederdracht van Friesland, Noord-Holland en Tsjechië. Portretten van leden van het Koninklijk Huis, notabelen en andere opdrachtgevers. Bekende portretten: Portret van burgemeester Feike de Boer, 1946, in de hal van de trouwzalen van het Stadhuis van Amsterdam. Portretten van koningin Wilhelmina, 1936, prinses Juliana en prins Bernhard, 1937. Staatsieportret Juliana Regina 1948, met reproductie in de ‘Elegance’ van april 1949. Portret van Winston Churchill, 1955, in het gebouw van de Tweede Kamer in Den Haag.
Als glazenier komt zijn gevoel voor symboliek en allegorie het best tot zijn recht. Hij probeerde de straling van de glaskunst van de middeleeuwse kathedralen te bereiken door gekleurd glas te gebruiken als ondergrond voor de beschildering, waarbij de gewenste vorm en betekenis de doorslag gaven. Hierdoor rijst zijn werk uit boven de art deco, waar het sporen van draagt. Voor de technische uitvoering van zijn ontwerpen werkte hij samen met diverse Haarlemse glasateliers. Hoogtepunten in zijn oeuvre als glazenier zijn onder meer de gedenkramen van de Bataafsche Petroleum Maatschappij in Amsterdam. Zijn beschilderde glas-in-loodramen, met historische figuren en symbolen die ontleend zijn aan de Nederlands protestantse traditie en de vrijmetselarij, zijn verspreid over Nederland en Engeland. (1923)