Nicolaj Semenowitsj Ljeskow (1831-1895) heeft lange tijd in de schaduw gestaan van de grote schrijvers
- Toergenjev, Tolstoj, Dostojewski o.a. - van zijn generatie. De moderne problematiek van hun werk, en hun partijkiezen in de strijd der meningen, verleende aan hun literair werk een actualiteit die niet altijd gelijk opging met de kwaliteit.
Ljeskow heeft in zijn werk nooit de gelegenheid gezocht om de tijdgeest te hekelen of te verheerlijken.
Wel heeft hij in zijn journalistieke loopbaan partij gekozen tegen het nihilisme van de zeventiger jaren, wat hem de reputatie bezorgde een reactionair te zijn.
In zijn literair werk is Ljeskow voor alles verteller, de verteller van het Russische volksleven, dat hij als weinig andersdenkende. Als kleine functionaris kriskras door Rusland reizend, had hij alle gelegenheid kennis te maken met al die kleine luiden voor wie hij in zijn boeken en verhalen zo liefdevol een plaats inruimde.

Iets uit de inhoud van deze klassieker.
'Het lan delijke plaatsje Stargorod ligt aan de oevers van de stille Toeritsa. Langs het water staan de houten, kleurig geverfde huisjes. De mensen die er wonen verschillen niet merkbar van de mensen in honderden andere plaatsjes. Zij hebben elkaar lief, en maken elkaar het leven zuur. Zij werken en kletsen en drinken, er is een atheïstische schoolmeester en een gemeente van afgescheidenen (oud-gelovigen). En er is de kerk, die bediend wordt door de protopop SaweliinToebberozow, de priester Zacharia Benefaktow, en de diaken Achilla Djesnitsin. Ook daarover schijnt op het eerste gezicht weinig bijzonders te vertellen: tenslotte is het vanzelf-
sprekend dat de prototop een statige, wijze figuur is, de priester een gebogen nederig man, en de diaken een opbruisende naïeveling. Deze verdeling van karakters schijnt in de orde der dingen te liggen. Maar passen nooit helemaal in de orde der dingen. Daarom kunnen er in het landelijke plaatsje Stargorod uitbarstingen van menselijke emoties voorkomen, die hun hoogtepunt vinden in de koddige ruzies van diaken en schoolmeester, daarom kan achter het wijze uiterlijk van de prototop een werkelijke wijsheid verborgen zijn, en schoonheid van
gevoelens die diep ontroert. Misschien zijn er wel geen kleine plaatsjes waarover niets te vertellen is omdat er alles zijn gewone gang gaat. Waar mensen gaan, is geen gewone gang, maaltijd het vreemde mysterie dat nu eens zijn komische, dan weer zijn tragische kant onthult'.