Van de prehistorische tijden getuigen monumenten die we bijna allemaal wel kennen: hunebedden, grafheuvels en urnenvelden. In eerste instantie richtte de aandacht van de archeologen zich hier ook op. De prehistorie werd een verhaal van graven en grafgiften, aangevuld met baggervondsten uit rivieren, van voorwerpen uit het veen en van ontginningen. Het was een verhaal van komen en gaan van volkeren, met telkens nieuwe zeden en gewoonten. Naarmate steden zich als olievlekken uitbreidden en wegen werden aangelegd, kwamen ook andere sporen uit het verste verleden te voorschijn: de woonplaatsen. De onderzoekscapaciteit groeide mee en tegelijkertijd ontwikkelde de archeologie zich als wetenschappelijke discipline. Nieuwe gegevens van grootschalige opgravingen, van voorheen onbekende perioden en van de meest onverwachte plaatsen hoopten zich op. Oude interpretaties verhalen die het verleden beschrijven en begrijpelijk maken werden vervangen door nieuwe. Nederland in de prehistorie maakt al deze nieuw verworven kennis toegankelijk voor mensen buiten de nauwe cirkel van de eigen wetenschap. Onze kennis over de Nederlandse prehistorie wordt nu voor een groot publiek gepresenteerd in een indrukwekkend boek met zorgvuldig op elkaar afgestemde hoofdstukken, en met een overweldigende hoeveelheid schitterende illustraties. Het bronnenmateriaal is toegankelijk gemaakt door een omvangrijke bibliografie en door nuttige registers. Het is hét standaardwerk voor iedereen met historische belangstelling, en illustreert op fantastische wijze hoeveel er te weten is over het fascinerende oudste verleden van ons land. Nederland in de prehistorie staat onder redactie van dr. Annelou van Gijn, prof. dr. Harry Fokkens en drs. Peter van den Broeke, die respectievelijk gespecialiseerd zijn in de steentijd, bronstijd en ijzertijd. De eindredactie berust bij prof. dr. Leendert Louwe Kooijmans, hoogleraar in de prehistorie aan de Universiteit Leiden.