In The Tiny One neemt Eliza Minot het gebied van haar zus Susan over, precies zoals een jonger broertje of zusje dat zou moeten doen. Met territorium wordt in dit geval bedoeld een groot, gelukkig, katholiek gezin – de Reveres – dat in Massachusetts woont, de zomers in Maine doorbrengt en het geluk heeft liefde over te hebben. Al deze normaliteit en stabiliteit wordt echter veranderd door de dood van mevrouw Revere - 'mama' zoals ze overal wordt genoemd. Wat Minot's meer maakt dan zomaar een roman over een sterfgeval in de familie, is het feit dat het volledig is geschreven vanuit het perspectief van de jongste Revere, Via. ‘Mama is voor altijd dood,’ zegt ze op de sentimenteloze toon van een kind dat worstelt met de dood. 'Mama is voor altijd dood en de wereld is allemaal anders, ruim en enorm.' "Ik kan niet stoppen met denken aan de dag dat het gebeurde", vertelt Via. "Eergisteren... De dag was net als andere dagen en toen gebeurde het. Ik wil er zo vaak over nadenken dat ik er ook niet aan wil denken." Wat volgt is haar verslag van de dag dat haar moeder omkwam bij een auto-ongeluk, geïnterpoleerd met herinneringen en indrukken uit haar jonge leven. Minot laat de attributen van de vroege kinderjaren tot leven komen. Alles, van erbij willen horen op school ("Ik vind de vissticks lekkerder, maar ik doe alsof ik de pizza net zo lekker vind als alle anderen." "Ik hou van sociale studies, maar ik doe alsof ik dat niet doe, omdat alle anderen dat niet doen ') tot een groot aantal van het soort fantasievolle observaties die de ruggengraat vormen van kinderlijk genot in de wereld. Hier zegt ze bijvoorbeeld over het wachten in de rij voor de lunch: "De muren van sintelblokken zijn geel geverfd en als ik met mijn vinger over de baan tussen elk blok ga, is het glad en past het perfect alsof ik de lijn met mijn vinger heb getrokken op het glazuur." We moeten Via verlaten aan het begin van wat wij, als volwassenen, weten dat een lange weg zal zijn, die hartverscheurend zou kunnen zijn als ze niet zo'n gevoelig kind was. Al vroeg stelt ze een reeks vragen: 'Maar waar gaan alle dingen die ze denkt heen? En als ik sterf als ik tachtig ben en naar de hemel ga, hoe oud zal ik dan zijn als ik haar zie? Ouder dan zij? alles doen als ze aan mij denkt, ga?" Het is duidelijk dat er geen antwoorden zijn, maar het is op de een of andere manier geruststellend om de kleine wijze van Minot te leren kennen. Het wekt een soort vertrouwen op dat lijkt te beloven dat ze het zal redden door de juiste vragen te stellen, antwoorden of geen antwoorden. --Melanie Rehak