G.K.O. 10 t.d.t. Dit boekje vertelt op zeer boeiende manier van een lelijke jongenskwaal: het gooien met stenen. Jan Vermeer gooit een ruit in. De scherven komen terecht in een wieg. De baby loopt een diepe wond op. In plaats van z'n misdrijf te erkennen, vliegt Jan weg en berokkent zich daardoor allerlei verdriet en ellende. Een zwerver, Japie, die van God of z'n gebod niets schijnt af te weten, stuwt Jan al meer de verkeerde kant op. Door zijn angst tijdens een zwaar onweer, komt hij tot belijdenis van zijn zonde voor God, en besluit ook aan boer Bakker alles te bekennen. Als hij ondanks storm en regen daartoe op weg gaat, redt hij het leven van de boer, doch hij krijgt daarbij zelf een ongeluk. Maar gelukkig wordt alles weer goed. Zoals we dat van Meinema gewend zijn is dit boekje keurig uitgevoerd. Duidelijke druk, stevig papier. De verhaaltrant is goed. De opschriften boven de hoofdstukken doen aan Gerdes denken. De tegenstelling tussen Jan en Jaap is heel mooi getekend. Jan is conscientieus. Jaap onverschillig en toch niet zonder gevoel. Uit elk hoofdstukje komt met kracht dezelfde vraag naar voren: „Waarom het kwaad toch niet dadelijk en eerlijk erkend ?" Die zijn overtredingen bedekt, zal niet voorspoedig zijn. Spreuken 28 : 13. De afloop van de historie is wel wat heel mooi. Het ongeluk bracht aan Jan geluk. De jongens zullen het boekje met veel genoegen lezen. Ze kunnen er een gewichtige les uit leren. Hartelijk aanbevolen.