De oorspronkelijke omslag is eerder verstevigd met boekbindersband (Zie foto) Voorts enkele stempeltjes (Afgeschreven UB Amsterdam) Overige bladzijden zeer gaaf.
Tekst bij Tableau-Vivants gegeven in Pulchri-Studio te 's Gravenhage.


Recensie: De tijdspiegel, 1892, Tweede Deel

"......Voor het nieuwe heb ik open oog, maar het moet mij treffen. Begrijp ik het op het eerste ogenblik niet, dan keer ik later nog eens terug en kom dikwijls in bewondering, omdat ik eerst dan het schoone zie. Met de meest mogelijke welwillendheid tracht ik soms stukken te lezen van wat de aanhangers zelf de nieuwe richting noemen, maar als ik het schoone niet kan te zien krijgen, kan men toch niet vergen, dat ik bewonder. Zet mij voor eenige krabbels, zeg, dat de schilder daar mee een prachtig landschap bedoeld heeft, ik zal probeeren, om dat ook te zien maar wanneer ik met alle inspanning niets zie dan al die verwarde krabbels, dan kan ik het toch niet mooi vinden, veel minder het stuk gaan koopen. En nu mag de miskende schilder spijtig verklaren dat ik geen oog heb voor de poëzie van zijn stuk, het is toch niet te vergen, dat men eene phantasie bewondert, die zich op zulk eene onbeholpen manier uit. Onbeholpen is het woord dat, dunkt mij het best past voor Verwey’s laatste gedicht: De Joden. Vraagt men mij: vindt gij het mooi? dan is dat het antwoord voor de verzen, die verstaanbaar genoeg, maar opzettelijk anders gemaakt zijn om ze den weg van de moderichting in te sturen. Wat mooi had kunnen zijn, is kinderachtig geworden. Ik herhaal dat woord kinderachtig, want de taal gelijkt het meest op die der kinderen en er is niets gemakkelijker, dan ze te spreken. Kinderen willen evenals wij de stemmingen van hun gemoed weergeven; zij stuiten evenals wij op de taal, die lang niet genoeg uitdrukt, wat wij voelen; doch daarom behoeven wij het onszelf en anderen niet nog moeilijker en nog duisterder te maken. 't Is eigenlijk jammer, want de indruk gaat zoodoende verloren. De verzen bij het tweede tafereel, de te vondeling legging van Mozes bevatten eene schoone, dichterlijke gedachte zij geven iets van wat Verwey zelf wil, een beeld van hetgeen zijne verbeelding heeft gezien, maar het beeld blijft onvolkomen; wij zien alleen, wat het had kunnen worden. Werkelijk zeer mooi en echt dichterlijk gedacht is:

„En zoo als ’n kind spartelt in badje en giert het
Uit: giere’ ook zou ’t als ’t bad vol purper-warra
Bloed van zijn moer waar’: ’t liet de handjes rood
Luidruchtig’r druipe’ óok zóo speelde dat kind
Dalila wreed met lijf, lust, lief luid-blijde in
Roes om lijf, lust, lief, goud.”

Maar och hemel, het wordt bedorven door die alleronnoozelste manier van zeggen. En lees dan die verzen eens hardop. Vroeger werd gezegd, dat men de verzen hardop moest lezen, wilde men de gedichten van hen, die zich de jongeren noemen mooi vinden. Verwey heeft het zelf gedaan in Pulchri Studio, bij de vertooning van de tableaux-vivants, waarvoor ze gemaakt zijn, maar men vond ze niet mooi. Ik ben er tot mijne spijt niet bij geweest en misschien ben ik dus verkeerd ingelicht en weet ik nog niet, of er eene bepaalde manier voor wezen moet, maar zooals ik ze nu hoor bij het opzeggen, zijn ze hard, zeer onmuzikaal houterig gewrongen, dikwijls met geheel verkeerde klem. Dat hindert en wat de dichter had willen verkrijgen, mislukt, omdat hij verkeerde middelen aangrijpt, zoodat wij de poëzie van het proza uit het oude Bijbelverhaal beter gevoelen omdat die meer op onze verbeelding werkt dan Verwey’s verzen. En of de dichter zelf veel gevoelt voor de tafereelen? Laten wij den Mozes en het koor van den Samson er buiten dan laat het overige ons vrij koud, want wij voelen niet, dat de dichter bezield is door het schoone."