De vraag hoe het er met de opvoeding in Nederland voorstaat, is actueler dan ooit. In talrijke berichten suggereren woordvoerders dat er sprake is van een crisis: ouders weten niet meer hoe ze moeten opvoeden; het aantal kinderen met problemen neemt hand over hand toe; de jeugd laat zich niets voorschrijven en er is sprake van een zeer gebrekkige overdracht van normen en waarden. Kortom: de jeugd deugt niet (meer) en dat is de schuld van een inadequate opvoeding. De maatschappelijke bezorgdheid heeft er inmiddels toe geleid dat het gezin een sociale kwestie is geworden en gezinsbeleid een politiek probleem. Gelukkig is er de afgelopen tien jaar veel onderzoek verricht naar het functioneren van gezinnen. Bevestigen deze onderzoeksgegevens de crisis? Is er sprake van falend ouderschap? In Deugt de jeugd? confronteren de auteurs de onderzoeksgegevens met de maatschappelijke verontrusting over het gezin en de falende overdracht van normen en waarden. Hoe zien de gezinnen er op de drempel van de eenentwintigste eeuw eigenlijk uit? Welke normen en waarden willen ouders overdragen en leveren deze nieuwe maatschappelijke ongelijkheid op? Hoe ziet de opvoeding eruit in van oorsprong Nederlandse gezinnen, en hoe in gezinnen van migranten? Is opvoedingsondersteuning een panacee voor alle kwalen? En waarom is het overheidsbeleid waakzaam in plaats van zorgzaam? Vragen waarop in dit boek boeiende antwoorden worden gegeven door sociale wetenschappers die zich vanuit verschillende disciplines met gezin, school en politiek bemoeien.