Met een open geest onderzoekt Chris Meulemans (1976) de menselijke drang om onze omgeving te manipuleren en te controleren. Ze doet dit in schilderijen die, dankzij een raadselachtige combinatie van figuratieve elementen en abstracte technieken, de kijker aantrekken en aanmoedigen om hun eigen verhaal in het beeld te lezen.**** De planten en bloemen die ze afbeeldt zijn een middel om de kwetsbaarheid van de natuur op te roepen, maar ook van ons dagelijks leven, van onze opgelegde structuren in een bijna wanhopige poging om de natuur te beheersen. Geaccentueerde of fragmentarische rasterpatronen in de schilderijen tonen een discrete verwijzing naar de wetenschap, naar de menselijke drang om alles te categoriseren, te bestuderen en dus te controleren. Meulemans' gevonden titels, die ze op een intuïtieve manier met haar beelden verbindt, misleiden de kijker nog meer. In hun absurditeit hebben ze iets grappigs, maar ook iets verontrustends: de context die wordt gecreëerd door de combinatie van titel en beeld is ongemakkelijk. Achter de geschilderde lagen van haar visueel-poëtische werk gaat een deur naar de verbeelding open. *** Frank Maes (NL/EN) ?In Chris Meulemans? (b. 1967) drawings, we can discern all kinds of references or possible (pieces of) representations. But they present themselves just as much as concrete things or constructions, never concealing the way they were made. (...) In her daily artistic practice (in which she makes paintings as well as drawings), she collects pieces of paper, which she organizes and keeps in boxes, sorted by colour, paper type, atmosphere, and so on. This is partly the raw material for her drawings, just as she has tubes of paint at her disposal as a painter. (...) Meulemans works very intuitively, letting herself be guided by her hand and by the materials she has at hand. Some actions ? marks, brushstrokes, cut-and-paste work ? seem to stand on their own, some look like the direct result of a reflex, while others are placed somewhat more thoughtfully next to or behind or on top of each other, until they form a long line, a grid or an elementary pattern.?